,

Χριστούγεννα: Τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνεις για να περάσουν εποικοδομητικά οι μέρες των εορτών

Μερικές καθαρά υποκειμενικές συμβουλές

Χριστούγεννα ευτυχισμένα βρε παιδιά, είναι δυνατόν;

Η εποχή-ονείρωξη της αισθητικής Coca Cola, τα χριστούγεννα, ξεκίνησε. Πριν φορέσεις το πιο υποκριτικό σου χαμόγελο για να προσποιηθείς ότι δεν είσαι άδειος μέσα σου, διάβασε προσεκτικά τις παρακάτω συμβουλές. Τα πράγματα ίσως κυλήσουν καλύτερα έτσι.

Φέτος τα χριστούγεννα, λοιπόν:

Μην χρησιμοποιήσεις τη λέξη Ρεβεγιόν

Απ’ όλες τις περιστάσεις καταναγκαστικής χαράς, γνωστής και ως κέφι_με_το_ζόρι, ξεχωρίζω το “ρεβεγιόν”. Καταρχάς βρίσκω εξαιρετικά ενοχλητική τη λέξη· βρωμάει κωστοπουλική δηθενιά και μεγαλομανία, επιμελώς αρωματισμένη σαπίλα, επαρχιωτισμό και αξιολύπητη πείνα για πολυτέλεια. Κι επί της ουσίας, όμως, πώς να το πω, αισθάνομαι ότι αν κάποιος θέλει να γιορτάσει κάτι, χριστούγεννα/πρωτοχρονιά/οτιδήποτε, περιττεύει να το περιβάλλει με τύπους και προδιαγραφές. Ειδικά όταν τα τελευταία συνίστανται σε λούσα και χρηματικώς αποτιμητές αξίες (τι παπούτσι θα βάλεις, με ποιο φόρεμα θα καταπλήξεις, πώς θα σταθεί το μαλλί), το όλο σκηνικό δεν με παραπέμπει σε εορτασμό με τη συγκινησιακή έννοια, αλλά σε καρναβάλι ανταγωνιστικής ματαιοδοξίας. Ναι ναι, ο καθένας χαίρεται όπως νομίζει, προφανώς, μη λέμε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια. Αν όμως η χαρά σου απαιτεί τόση προσπάθεια κι ετεροπροσδιορισμό, μάλλον κάτι δεν πάει καλά και με σένα και με το είδος της χαράς που κυνηγάς. Εκτός αν το να γελάς ψεύτικα με ηλίθια αστεία ημιαγνώστων, ρουφώντας την κοιλιά σου (ενώ παράλληλα τυγχάνεις κρυφά διασωληνωμένος στο messenger) προσφέρει κάποιο είδος new age αγαλλίασης που αγνοώ.

Κάτσε σπίτι

Αντίθετα προς τη δημοφιλή άποψη που θεωρεί το σπίτι τζιζ_φτου_κακά_ew κατά τη διάρκεια των γιορτών, θα ήθελα να σας κάνω μια συνταρακτική αποκάλυψη. Κι όμως, το σπίτι σας δεν βρωμάει σκατά, άνθρωποι. Ακούγεται εξωφρενικό, αλλά μπορείτε κάλλιστα, -προσοχή, είναι βαριά η κουβέντα που θα πω-, να περάσετε καλά σ’ αυτό (!) και να μην ξοδέψετε λεφτάρες σε ασφυκτικά γεμάτα, pretentious κωλομάγαζα φέτος. Μερικές μέρες τουλάχιστον. Τι, βαριέστε μέσα; Οι φίλοι σας δεν θέλουν να κλειστούν στο σπίτι μαζί σας; Χμ, θα πω και δεύτερη βαριά κουβέντα. Αν δεν αντέχεστε indoors, κατά πάσα πιθανότητα το ίδιο ισχύει και για έξω. Μόνο το ντεκόρ αλλάζει. Και μάλλον οι φίλοι σας σάς βλέπουν ως τέτοιο.

Μην πεις ‘Χρονιάρες Μέρες’

Ας αρχίσουμε πάλι από το λεκτικό. Χρονιάρες Μέρες. Χρονιάρα μέρα. Χρονιάρα. Γενικά, παιδιά, όταν κάτι συγγενεύει ηχητικά τόσο πολύ με το κλανιάρα, τίποτα καλό δεν μπορεί να προκύψει απ’ αυτό. Η λέξη μού δημιουργεί το είδος της αμηχανίας που βιώνω και όταν με λένε αγορίνα. Είναι λάθος με όλους τους τρόπους που μπορεί κάτι να είναι λάθος. Τέλος. Σε ό,τι αφορά τη χρήση της τώρα, νομίζω πως ο λόγος που την αντιπαθώ είναι ακριβώς το ότι επιχειρεί να κατασκευάσει μια ημερολογιακή ιερότητα που δεν υπάρχει και μια χριστιανική καλοσύνη που επίσης δεν υπάρχει, απλώς και μόνο επειδή είναι γιορτές και άρα για κάποιον λόγο πρέπει να προσποιηθούμε όλοι μαζί ότι είμαστε καλύτεροι απ’ ό,τι πραγματικά είμαστε. Ω ναι, ο κάποιος λόγος έχει όνομα, κι αυτό είναι μικροαστισμός. “Έλα τώρα, μη μιλάς έτσι χρονιάρες μέρες”. Δηλαδή είναι οκ να μιλάω έτσι τις προηγούμενες και τις επόμενες αλλά όχι τις χρονιάρες; Για ποιον ακριβώς λόγο; Επειδή γεννήθηκε ο Χριστός; Σόρι, δεν πείθομαι. Ούτε πείθομαι πως ερεθίστηκε το θρησκευτικό σου ένστικτο ούτε πως αγάπησες ξαφνικά τον κόσμο. Πείθομαι ότι είσαι ένα τυπολατρικό βούρλο, από αυτά που κάνουν τον σταυρό τους έξω από εκκλησίες λίγο πριν κράξουν τον “κουνιστό” της γειτονιάς και κλωτσήσουν ένα αδέσποτο.

Βάλε την παράδοση του New Year’s Resolution στη θέση της

Δηλαδή στα σκουπίδια, λίγο πιο κάτω από τις μπανανόφλουδες και τα βρωμερά απομεινάρια του χθεσινού κοτόπουλου. Κοιτάχτε να δείτε, παιδιά. Το ‘θέτω στόχους’ έχει τόση σχέση με το ‘πετυχαίνω στόχους’ όση και η Κωνσταντίνα Σπυροπούλου με την αξιοκρατία ή ο Γιώργος Λιάγκας με το stand up comedy. Ο καλύτερος τρόπος να καταφέρουμε κάτι, είναι να δουλέψουμε γι’ αυτό πριν το ανακοινώσουμε, κι όχι το αντίστροφο. Δεν είναι θέμα επικοινωνιακό ή δεισιδαιμονίας, είναι ψυχολογικό. Τα μεγάλα σχέδια τα επισκιάζει η πάρλα και στο τέλος τα καταβροχθίζει κιόλας. Όταν ξοδεύεις χρόνο κι ενέργεια φαντασιώνοντας και περιγράφοντας το resolution, στο τέλος δεν σου μένει ούτε η θέληση να το επιδιώξεις. Δεν μπορεί, θα έχετε προσέξει πόσο καλύτερα γίνονται τα πράγματα όταν τα προετοιμάζουμε αθόρυβα και τα συζητάμε αφού πρώτα τους δώσουμε λίγο απ’ τη σάρκα και τα οστά τους. Άρα είτε σχεδιάζεις κάποια συγχώνευση τραπεζών είτε να χάσεις πέντε κιλά, καλύτερα κάν’το – μην το πεις. Ας μην σχολιάσουμε καν την πιο προφανή παράμετρο του θέματος, ότι στην πραγματικότητα κανείς δεν θέλει ν’ακούσει το resolution σου.

Μην γράψεις fb status-σεντόνι για να ευχηθείς στην οικουμένη

Δεν καταλαβαίνω τι είναι αυτό που γεννά σε ορισμένους ανθρώπους την επιθυμία να ευχηθούν σε όλον τον κόσμο συλλήβδην, σα να ‘ναι δήμαρχοι ή παπάδες μπροστά στο ποίμνιό τους. Είναι όντως τόσο καλοί άνθρωποι; Αγαπάνε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος και θέλουν πράγματι το καλό όλων μας ανεξαιρέτως; Αν τους ενδιαφέρει τόσο πολύ το καλό της οικουμένης, τους περισσεύει καθόλου στοργή για τους δικούς τους; Πώς την εκφράζουν; Άραγε βρίζουν ποτέ; Κοκκινίζουν όταν ακούνε κακιά λέξη; Τέλος πάντων, ομολογώ πως εγώ δεν έχω τόσο μαζικά αποθέματα καλοσύνης μέσα μου κι επειδή δεν γεννήθηκα χθες, βρίσκω πάντα ύποπτη την επίθεση αγάπης από αγνώστους σε αγνώστους. Όπως και να ’χει πάντως, όσο ειλικρινής κι αν είναι ο αλτρουισμός μας, οι προσωπικές ευχές είναι πάντα στ’ αυτιά του αποδέκτη τους ένα τσικ προτιμότερες από τα προεδρικά διαγγέλματα. Προτιμότερες είπα; ΟΙ ΜΟΝΕΣ ΕΥΧΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΕΝΝΟΟΥΣΑ.

Άσε τους νεκρούς ήσυχους

Σε κάποια φάση της ζωής μας μαθαίνουμε ότι ο κόσμος δεν χωρίζεται σε ζωνταντούς και νεκρούς. Υπάρχει και μια ενδιάμεση κατηγορία, οι μεταφορικά νεκροί. Αυτοί, δηλαδή, που έζησαν δίπλα μας και μετά δεν πέθαναν ακριβώς, απλώς εμείς πάψαμε να αναγνωρίζουμε την ύπαρξή τους, για σοβαρό λόγο. Κατά την εποχή των χριστουγέννων, λοιπόν, γινόμαστε εξαιρετικά επιρρεπείς στη νεκρανάσταση – ο πειρασμός να επαναφέρουμε στη ζωή μας άτομα που εξήλθαν από αυτήν γίνεται έντονος λόγω εορταστικού κλίματος και συγκυριακής μεγαλοψυχίας. Σ’ αυτή την αυτοκαταστροφική μακαβριότητα πρέπει να αντισταθούμε με νύχια και με δόντια. Ούτε κλήσεις, ούτε μηνύματα, ούτε μεθυσμένες προσεγγίσεις οποιουδήποτε είδους. Ούτε βέβαια και ανταπόκριση σε ερεθίσματα από την πλευρά των συγχωρεμένων. Οι ζωντανοί με τους ζωνταντούς και οι νεκροί με τους νεκρούς, ζωή να ‘χουμε όλοι.

Μην πλακωθείς στα insta stories

Μέχρι πρόσφατα, το εκνευριστικό με το instagram ήταν ότι προσπαθούσε με υπερβάλλοντα ζήλο να πουλήσει τις βαρετές ζωές μας ως ενδιαφέρουσες. Πλέον, κι αφού η αρχική σκέψη απέτυχε (κανείς δεν πείστηκε) η ινσταγκραμική φάση έχει απογυμνωθεί σε βαθμό ακραίου κυνισμού. Χάρη στα instastories οι βαρετές μας ζωές πωλούνται γι’ αυτό ακριβώς που είναι. Βαρετές ζωές. Φυσικά, μια χαρά είναι οι βαρετές ζωές μας και τις αγαπάμε ως έχουν, αλλά η υπερπροβολή και της παραμικρής λεπτομέρειας της ασημαντότητάς μας γεμίζει δωράκι-δωράκι το εορταστικό σακί της αγανάκτησης των γύρω μας. Όχι ότι έχει σημασία, αλλά υπάρχει λόγος να βοηθήσουμε τους άλλους να μας σιχαθούν; Έτσι κι αλλιώς, δεν θέλουν και πολύ. Ας τους αποκρύψουμε λοιπόν το έκτο γλυκό της ημέρας μας, νομίζω θα ζήσουν και χωρίς αυτό.

Κάτσε διάβασε και δες σειρές

Έξω έχει κρύο κι εμείς οι δύο είμαστε χώρια, στην τηλεόραση παίζει η χιλιοστή επανάληψη της ταινίας με τον Macaulay Culkin σε ηλικία έλξης Βασιλιά της Ποπ, το ίντερνετ βαράει μύγες, οι γονείς σου (μην κρύβεσαι, στο πατρικό σου βρίσκεσαι) ασχολούνται με κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον (π.χ πόσα χιλιοστά του κτήματός σας καταπάτησε ο γείτονας). Πόσα σημάδια πρέπει να σου στείλει το σύμπαν ότι πρέπει επιτέλους να ασχοληθείς λιγάκι με το πνεύμα σου;

Μην πεις στους φίλους σου “Θα σε δω του χρόνου” λίγο πριν την αλλαγή

Σοβαρά, δεν είναι καθόλου αστείο. Ίσως να ήταν όταν πρωτοειπώθηκε, δε λέω. Τώρα όμως είναι σωματικά επώδυνο, και προκαλεί μόνο αυτή την αντίδραση:


ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!