,

Stranger Things: Μήπως κάτι δεν πήγε καλά με τη δεύτερη σεζόν;

Ναι, το κείμενο περιέχει spoilers

Stranger Things: Μια αντιδημοφιλής αλήθεια για τη δεύτερη σεζόν

Μέσα στον κυκεώνα των σειρών που ήρθαν τα τελευταία χρόνια με φόρα, για να αντικαταστήσουν -θα έλεγε κανείς- το σινεμά, πέρυσι προέκυψε ένα απροσδόκητο διαμαντάκι. Το Stranger Things. Είτε το ’χεις δει είτε όχι, μάλλον το γνωρίζεις – κι αυτό είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της επιτυχίας του. Το star quality που φέρει ως σύνολο. Αυτή η σειρά έχει κάτι που την κατέστησε αμέσως αγαπημένη, την ποιότητα του instant classic, κι έτσι δεν της πήρε πολύ να αποκτήσει πωρωμένους fans και στάτους συμβόλου της ποπ κουλτούρας.

Η έκρηξη του Stranger Things οφείλεται, νομίζω, σε δύο κυρίως συστατικά:

Το πρώτο είναι η νοσταλγία. Τα 80s (παρα)μυθοποιήθηκαν και εξιδανικεύτηκαν με μια τρομερή αισθητική αναπαράσταση (αν και με υπερβολικό στυλιζάρισμα), και μ’ έναν ευφυώς δουλεμένο τρόπο μαγνήτισαν ακόμη κι εκείνους που δεν τα έζησαν. Το Stranger Things αναβίωσε, δηλαδή, περίτεχνα και παιχνιδιάρικα μια ελαφρώς κιτς δεκαετία, προσδίδοντάς της την αίγλη του περασμένου μεγαλείου και της χαμένης αθωότητας. Κοντολογίς, δημιούργησε ένα αναδρομικό σύμπαν που χαίρεσαι να το θαυμάζεις για την εξωραϊσμένη καλτίλα του.

Το δεύτερο και κάπως λανθάνον, είναι εκείνο που ουσιαστικά το ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες σειρές που κάνουν πάταγο τελευταία: Δεν είναι πολιτικοποιημένο. Δεν είναι καν πολιτικό. Δεν επιχειρεί να μας ευαισθητοποιήσει, να μας επιστήσει την προσοχή σε κάποιο φαινόμενο, να θίξει αμέσως ή εμμέσως κάποια τρέχουσα και μεγάλης σημασίας κοινωνικοπολιτική κατάσταση, από τις πολλές που απασχολούν τον πλανήτη την εποχή του Trump. Δεν έχει ατζέντα. Είναι απλώς διασκεδαστικό. Ένα cool και χιπστερίζον sci-fi δημιούργημα που γεμίζει το σαββατοκύριακό σου με ποιοτική ελαφρότητα, χωρίς να σε σπρώξει σε βαθύτερα νερά (που δεν είναι πάντα απαραίτητα, εδώ που τα λέμε).

Ο πρώτος κύκλος έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής πριν ένα χρόνο. Ο δεύτερος ανέβηκε πριν λίγες μέρες στο Netflix.

Όμως κάτι δεν μου έκατσε καλά.

Η σειρά είναι ακόμη ενδιαφέρουσα, απολαυστική, μυστηριώδης, και αστεία. Δεν είναι τυχαίο ότι τα επεισόδια βλέπονται σερί – είναι πραγματικά καλή. Όμως, μοιάζει σα να ζαλίστηκε απ’ το ίδιο της το hype, σα να επαναπαύθηκε στο virality της εϊτίλας και των συμπαθών πρωταγωνιστών της, χάνοντας ένα σημαντικό στοιχείο: Το σενάριο!

Ο δεύτερος κύκλος ουσιαστικά πατάει όπου πάτησε κι ο πρώτος. Ανοίγει ένα-δύο καινούργια παραθυράκια (την αδερφή της Eleven και το Shadow Monster) ως προσδοκίες για το μέλλον, αλλά κατά τ’ άλλα βασίζεται σε παλιό υλικό, το οποίο μάλιστα δεν φάνηκε ικανό να μας δώσει κάτι διαφορετικό απ’ ό,τι μας έδωσε στον πρώτο κύκλο. Πάλι η αναποδογυρισμένη διάσταση που απειλεί να ρουφήξει την κανονική, πάλι τα demogorgons (ok, σε πιο pet size) που απειλούν να σκοτώσουν τους ανθρώπους, πάλι ο ασαφής κι απρόσωπος κίνδυνος. Η πρώτη σεζόν ανακυκλώνεται, δηλαδή, με μερικές ενέσεις νεότητας που όμως δεν παίζουν ουσιαστικό ρόλο, παρά υπαινίσσονται σενάρια για επόμενους κύκλους. Χαίρω πολύ, μ’ αυτόν εδώ τι θα κάνουμε;

Το βασικό μου πρόβλημα με αυτόν τον κύκλο είναι η έλλειψη Villain. Ενός κανονικού κακού, αν όχι με σάρκα και οστά, τουλάχιστον με νοημοσύνη, όπως ήταν ο Dr. Martin Brenner στον πρώτο κύκλο. Τα τερατάκια και οι νεφελώδεις εξωκοσμικές υπάρξεις είναι πάντα ευπρόσδεκτα σε τέτοιου είδους έργα, όμως το σενάριο νοηματοδοτείται από τον σχεδιασμό και τη δράση. Κι αυτό προϋποθέτει έναν εγκέφαλο, μία προσωπικότητα που θέτει συνειδητά σε κίνηση την ιστορία. Σ’ αυτή τη σεζόν, όμως, οι ήρωες μοιάζουν να κυνηγάνε την ουρά τους σε ένα ντελίριο που συχνά δεν βγάζει καν νόημα: Τη μία, η σκιά εισχωρεί στο σώμα του Will και το εξουσιάζει, κι επειδή όλες οι εκδοχές αυτής της οντότητας λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία, μαθαίνουμε πως απαγορεύεται να χρησιμοποιήσεις φωτιά εναντίον τους γιατί αυτή θα βλάψει και τον Will. Την άλλη, οι φίλοι του Will για κάποιον λόγο αποφασίζουν να κάψουν (!) τα vines, χωρίς να ξέρουν αν η σκιά έχει βγει από τον Will (!), και ως διά μαγείας ο φίλος τους τελικά σώζεται χωρίς να πάθει τίποτα. Wtf?

Το πιθανότερο είναι πως στην επόμενη σεζόν η πλευρά του κακού θα προσωποποιηθεί λίγο καλύτερα, είτε με την επιστροφή του σατανικού “papa” είτε με μια εναργέστερη εμφάνιση του Shadow Monster. Αφήστε δε, που παίζει να πάθουμε και την πλακάρα μας με το Shadow Monster, το οποίο ενδέχεται να αποδειχθεί μια μεταφυσική αλληγορία πολύ περισσότερο ανθρώπινη παρά τερατώδης (κάτι τέτοιο αφήνουν να εννοηθεί οι νύξεις περί παλαιών τραυμάτων και αναμνήσεων). Όπως και να ’χει, ο μύθος φαίνεται να ’χει ψωμί. Κι αν δεν έχει, αυτό δεν είναι δύσκολο να ζυμωθεί αν υπάρξει η κατάλληλη βούληση.

Αν όμως κάτι προέχει, αυτό είναι να μη μετατραπεί το Stranger Things σε μια ξεχειλωμένη αφήγηση με πολλά εφέ, αλλά χωρίς αντικείμενο. Απ’ τον επόμενο κύκλο θα κριθεί αν έχουμε να κάνουμε με ένα πραγματικό masterpiece του είδους ή μ’ ένα γραφικό tribute στα 80s που χρησιμοποιεί το sci-fi ως αφορμή για να υπάρξει. Αρκετά μας έδειξες με τι μοιάζεις, Stranger Things, τώρα πρέπει να αποδείξεις και τι αξίζεις από μόνο σου.

 

Άρης Αλεξανδρής