,

Πέντε σπουδαίες σειρές και ταινίες που πρέπει φέτος (επιτέλους) να δεις στην τηλεόρασή σου

Κάτι σαν δωρεάν ψυχοθεραπεία

Movies - Tv Series: Πέντε σειρές και ταινίες που πρέπει οπωσδήποτε να δεις φέτος

Στα first world problems του σύγχρονου ανθρώπου που σέβεται το δυτικό του privilege, δεσπόζει ένα πάρα πολύ βασικό: Η ανάγκη του να ανακαλύπτει άκαυτες σειρές και ταινίες για να γεμίζει τη ζωή του. Θα μου πείτε, ποια σειρά και ποια ταινία είναι άκαυτη σήμερα; Οκ, προφανώς δεν σας καλώ να ανακαλύψουμε τον τροχό, αλλά τουλάχιστον να αποφύγουμε τη χιλιοστή επανάληψη των Friends και του Notebook. Αυτά τα διαμαντάκια θα κάνουν τη δουλειά:

Mr. Robot

To Mr. Robot είναι μια σειρά εξόχως πολιτική, που στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στο τόσο επίκαιρο, τα τελευταία χρόνια, ιδεολογικό δίπολο ριζοσπαστισμού-νεοφιλελευθερισμού. Ανάλογα με τα φρονήματά του, λοιπόν, και εντελώς υποκειμενικά, ο καθένας μπορεί να την αγαπήσει ή να τη μισήσει. Από ένα πιο αντικειμενικό πρίσμα, όμως, και ανεξαρτήτως προσωπικών γούστων, δεν μπορούμε να μην παραδεχτούμε τη θεματική του καινοτομία και τον διεισδυτικά ρεαλιστικό τρόπο που καταγράφει μια απτή πραγματικότητα (ναι ναι, με τις εύλογες υπερβολές που συνεπάγεται η μυθοπλασία). Η σύγκρουση των γενεών, τα οικογενειακά τραύματα, τα ταξικά χάσματα, το υπαρξιακό άγχος, η οικονομική κρίση, η κορπορατική αναλγησία και ο ρόλος της τεχνολογίας ως σύγχρονου θεού είναι οι βασικές προβληματικές που αναδεύονται στο Mr. Robot μέσα από την ιστορία του Έλιοτ, ενός tech freak που αποφάσισε να σώσει τον κόσμο χακάροντας το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Ο λόγος για να το δει κανείς, είναι απλός: Το Mr Robot παίρνει το ρίσκο να απαντήσει στο ακαταμάχητο ερώτημα “What If”. Τι θα γινόταν αν οι πυλώνες του καπιταλιστικού συστήματος κλονίζονταν; Πώς θα διαχειριζόμασταν έναν ενδεχόμενο πόλεμο ανάμεσα στους θιασώτες και τους πολέμιούς του; Με ποιο μέρος θα ήμασταν και μέχρι πού θα έφτανε η κάθε πλευρά (αλλά και κάθε άνθρωπος μεμονωμένα) για να διεκδικήσει το δίκιο της; Πόρισμα δεν έχει βγει, προς το παρόν, η σειρά βρίσκεται εν εξελίξει. Υπάρχει πάντως μπόλικο ψωμάκι για προβληματισμό.

Για την ερμηνεία του Rami Malek πολλά έχω διαβάσει, και αποθεωτικά και εντελώς ακυρωτικά. Εγώ βρίσκομαι κάπου στη μέση. Έχει πολύ ταλέντο και ο ρόλος του δεν είναι ευκολάκι, αλλά σα να το παρακάνει μερικές φορές με το weirdness φλερτάροντας επικίνδυνα με την παρωδία. Ευτυχώς δεν υπερβαίνει τη γραμμή. Και κάτι μου λέει ότι έχει αρκετές αρετές (αφανείς ακόμα) να δείξει στη συνέχεια.

Top of the Lake

Κάθε γενιά έχει τις φωνές της. Τα άτομα που διατυπώνουν ό,τι πρέπει να διατυπωθεί, επισημαίνουν αυτό που πρέπει να επισημανθεί, και γενικά (το καθένα από το δικό του μετερίζι) δίνουν τη σπρωξιά τους για να προχωρήσει η συλλογική σκέψη λίγο παρακάτω. Η Elisabeth Moss ήδη από την εποχή του Mad Men υπήρξε ένα από αυτά, ενσαρκώνοντας εξαιρετικά το role model της ήρεμης φεμινιστικής δύναμης. Στο Top of the Lake δικαιώνει την αποστολή της καλύτερα από ποτέ.

H Robin (Elisabeth Moss) είναι μια δυναμική αλλά και εύθραυστη αστυνομικός με τραυματικό παρελθόν, που ειδικεύεται στα σεξουαλικού ενδιαφέροντος εγκλήματα. Ο δρόμος της τη βγάζει, λοιπόν, ενώπιον εγκλημάτων εις βάρος γυναικών (οκ, δεν είναι ο δρόμος, το σενάριο είναι), με τα οποία καταλήγει πάντα να σχετίζεται και προσωπικά. Ως εδώ το πράγμα ακούγεται απλό και basic, αλλά δεν είναι.

Γιατί το Top of the Lake γενικά και η Elisabeth Moss ειδικότερα, έχουν βρει μια φόρμουλα που μετατρέπει τον τηλεοπτικό κινηματογράφο (γιατί περί αυτού πρόκειται) σε μια πιο γήινη και βιωμένη κατάσταση. Η γυναικεία κακοποίηση, η ηθική σήψη και όλα όσα αναγνωρίζουμε ως κακή πραγματικότητα, δεν απεικονίζονται αισθητικοποιημένα ή γραφικά, αντιθέτως παραπέμπουν σε real life αναφορές. Τα αστυνομικά θρίλερ έχουν ταλαιπωρηθεί αρκετά από τη χολιγουντιανή τυποποίηση, κι ευτυχώς το Top of the Lake εφορμά στο πεδίο της μυθοπλασίας από μια πιο πρωτότυπη σκοπιά (χαρακτήρες με περισσότερο βάθος, γκρίζες συναισθηματικές/ηθικές ζώνες, μια πειστικά ατελής πρωταγωνίστρια κλπ). Μερικές φορές θυμίζει The Fall στο ύφος, κι αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι. Επικρατεί στα πάντα μια πιο indie προσέγγιση, δηλαδή.

Στο μοντέρνο και φυσικό παίξιμο της Elisabeth Moss προστίθεται, στον δεύτερο κύκλο, και ο υποκριτικός όγκος της Nicole Kidman (sorry, haters, αλλά είναι φανταστική). Και οι δύο μαζί, σε συνδυασμό με το σενάριο που φαίνεται αρκετά πιο mainstream, δίνουν στο Top of the Lake την αίγλη που ίσως έλειπε από την πρώτη σεζόν. Όλα τ’ άλλα ευτυχώς τα είχε.

Nocturnal Animals

Νομίζω πως σε ό,τι αφορά τον Tom Ford, οι περισσότεροι άνθρωποι τον λατρεύουν ή τον σνομπάρουν για τον ίδιο λόγο. Το στυλιζάρισμά του. Και πράγματι, η αψεγάδιαστη αισθητική του είναι κάτι σαν ταυτότητα και σήμα κατατεθέν, που αφενός πωρώνει τους εστέτ και αφετέρου απομακρύνει τους λιγότερο επιρρεπείς στη φαινοτυπική ωραιότητα της τέχνης. Όμως με το Nocturnal Animals, ο άνθρωπος απέδειξε ότι έχει και πολύ πολύ βάθος. Περισσότερο, μάλιστα, από κάποιους που φλερτάρουν εμμονικά με το στυφό και άκομψο, για να μας δείξουν πόσο εναλλακτικά φιλοσοφημένοι είναι.

Μια γυναίκα, η Susan (Amy Adams), που βλέπει τον δεύτερο γάμο της να κλυδωνίζεται, λαμβάνει από τον πρώην άντρα της (τον οποίο άφησε θεωρώντας τον κατώτερό της) ένα αντίτυπο του βιβλίου που έγραψε και αφιέρωσε σ’ αυτήν, μαζί με μια πρόσκληση σε δείπνο. Η Susan βουτάει ορμητικά στο βιβλίο και παθιάζεται, διαβάζοντας την ιστορία ενός άντρα που ταξιδεύοντας χάνει εντελώς απροσδόκητα την οικογένειά του. Κάπου στην πορεία, πραγματικότητα και βιβλίο συνδέονται σε ένα λυτρωτικό (;) καταστάλαγμα.

Ουσιαστικά, η ταινία είναι ένα case study πάνω στην εκδίκηση. Μια διπλού επιπέδου ανάλυση της ικανότητας του ανθρώπου να κλείνει παλιούς λογαριασμούς και να προχωράει παρακάτω, αποδεικνύοντας ένα point στους άλλους – αλλά στην πραγματικότητα στον ίδιο του τον εαυτό. Το παίξιμο του Jake Gyllenhaal είναι αφοπλιστικά καλό. Σε τρομάζει η ευκολία που μεταπηδάει από τη μία συναισθηματική κατάσταση στην άλλη χωρίς να γίνεται cheesy, αλλά και η αινιγματική δραματικότητά του που δεν βασίζεται στο κλισέ της έξαρσης. Όποιος περιμένει ένα chic δράμα για να ξεπατικώσει quotes και screenshots για τα social του, ας μην κάνει χαρούλες. Το Nocturnal Animals θα τον περάσει από ένα γερό ψυχικό λούκι με κάμποσα ηθικά διλήμματα.

Manchester by the Sea

Αυτή δεν είναι μια ταινία για ανθρώπους που έχουν λύσει ή πιστεύουν ακράδαντα πως έχουν λύσει τα θεματά τους. Το Manchester by the Sea ανακινεί πλήθος άβολων ζητημάτων με τρόπο που μάλλον θα ξενίσει απόλυτους ηθικολόγους και θα παρηγορήσει (όχι χωρίς δάκρυα) εκείνους που έχουν ακόμα αμφιβολίες περί λάθους και σωστού. Σωστά καταλάβατε, πρόκειται περί κανονικού mindfuck.

Ο Lee Chandler (Casey Affleck) γυρνάει στον τόπο του μετά την είδηση του θανάτου του αδερφού του, για να διευθετήσει τα της κηδείας του και να αναλάβει (προς έκπληξή του) την κηδεμονία του ανιψιού του. Η επιστροφή του, όμως, δεν είναι ό,τι πιο εύκολο (τόσο για τον ίδιο όσο και για τους άλλους), καθώς πριν χρόνια, στο ίδιο μέρος, η οικογένειά του καταστράφηκε με τον θάνατο των παιδιών του, ο οποίος επήλθε από δική του αμέλεια.

Στο Manchester by the Sea δεν είναι τόσο το ίδιο το αβάσταχτο δράμα που εκτίθεται. Δεν είναι η πορνογραφία της φρίκης. Αυτό θα ήταν εύκολο (και χιλιοπαιγμένο). Είναι αυτό που επακολουθεί, η ζωή που πρέπει κάπως να συνεχιστεί. Και η πιο κοπιαστική παράμετρος απ’ όλες: Η συγχώρεση. Τίποτα δεν αλλάζει, κανένας τροχός δεν γυρνάει, αν δεν συγχωρήσεις ό,τι σε κρατάει πίσω, είτε είναι κάποιος άλλος είτε ο ίδιος σου ο εαυτός.

Ο Casey Affleck στον ρόλο του στιγματισμένου αποσυνάγωγου είναι φανταστικός (οκ, κάτι καταλάβαμε κι απ’ το όσκαρ του) επειδή αποφεύγει τον προβλέψιμο θεατρινισμό και υποδύεται τον άχαρο ρόλο με ό,τι από αυτόν διαθέτει πάνω του. Ίσως του ταίριαξε σαν ιδιοσυγκρασιακό γάντι, πάντως ο Casey αποδεικνύεται ο απολύτως κατάλληλος για να αποδώσει φυσικά κάτι τόσο αγρίως σπάνιο κι όμως υπαρκτό. Κάτι που άλλοι θα έβρισκαν τόσο απίθανο που μάλλον θα επιστράτευαν κάθε υπερβολή για να μας πείσουν ότι το κατέχουν. Περιμένετε τη σκηνή που συναντιέται με τη Michelle Williams (Randi) μετά από χρόνια. Κάτι σαν το φινάλε του Six Feet Under. Σας προειδοποίησα.

Paterson

Αν όταν πρωτοείδατε τον Adam Driver στο Girls, σκεφτήκατε κι εσείς ότι αυτός ο τύπος είναι για πολύ weird ταινίες ή για τίποτα απολύτως, το Paterson θα σας δικαιώσει. Η ταινία δεν τσουλάει γρήγορα, δεν προκαλεί αγωνία, δεν ερεθίζει εύκολα, αλλά αξίζει τον κόπο 100%. Αρκεί να έχεις ανοιχτά όλα σου τα μάτια. Και τα τρία.

Ο Paterson (Adam Driver) ζει μια ανιαρή ζωή στην ομώνυμη μικρή του πόλη (το Paterson), περιβαλλόμενος από απλό κόσμο κι από τα άφταστα είδωλα που η μικρή του πόλη ανέδειξε ανά τα χρόνια. Κάπου ανάμεσα στις πνιγηρές στιγμές της επαναλαμβανόμενης καθημερινότητάς του ως οδηγού λεωφορείου, κατορθώνει να πάρει μερικές ανάσες ελευθερίας καλλιεργώντας κάτι που φαίνεται να μοιάζει με ταλέντο στην ποίηση. Έτσι, ο Paterson, πέρα από το ανούσιο επάγγελμά του, την τρυφερή κι όμως τόσο αφελή κοπέλα του, και τις άσκοπες βραδινές του βόλτες μέχρι το μπαρ, έχει έναν μικρό θησαυρό στο σημειωματάριό του, που του επιτρέπει να δραπετεύει από τη λούπα του. Μέχρι που ο σκύλος του αποφασίζει να φάει το σημειωματάριο αυτό, μαζί με την κρυφή υπερηφάνεια του Paterson.

Το έργο, όπως το εξέλαβα, είναι μια αργόσυρτη σπουδή στη ζυγαριά της αυτοεκτίμησης και της αυτοϋπονόμευσης. Είναι στο χέρι μας να ανακαλύψουμε τον θεό μέσα μας και στο χέρι μας να τον καταπνίξουμε αμελώντας τον. Πόσο δύσκολο ήταν για τον Paterson να πιστέψει στον εαυτό του και να βγάλει αντίγραφα των ποιημάτων του; Εξαιρετικά δύσκολο, κι αυτή ακριβώς η υποτίμηση του ίδιου του του ταλέντου ήταν που καταδίκασε τα παράγωγά του, στο τέλος. Αν δεν κάνεις εσύ κάτι για να βοηθήσεις τον εαυτό σου, κανείς δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά για σένα. Ευτυχώς, όμως, οι ευκαιρίες είναι σαν τις βαρετές μέρες στο Paterson. Διαδέχονται η μία την άλλη. Το μόνο που χρειάζεσαι, είναι μια απόφαση κι ένα καινούργιο σημειωματάριο.


*Κι επειδή τα αρρωστάκια της (καλής) τηλεόρασης θέλουν να ‘χουν τον θησαυρό τους
συγκεντρωμένο και άμεσα προσβάσιμο, να αναφέρω ότι όλα τα παραπάνω προβάλλονται ήδη
ή θα προβληθούν στην COSMOTE TV στα κανάλια COSMOTE CINEMA. Να προσθέσω
κιόλας ότι πολλές ακόμα ταινίες -που βγήκαν μάλιστα και πολύ πρόσφατα στις αίθουσες-
είναι διαθέσιμες στο COSMOTE TV Cinema On Demand (Duh!). Ξέρω ξέρω, το γνωρίζετε
ήδη, δεν γεννηθήκατε χθες, σκάω.

A! Και σε περίπτωση που χάσετε κάποια σειρά ή ταινία της COSMOTE TV, no worries, μπορείτε πάντα να τη βρείτε χωρίς χρέωση στο αρχείο ταινιών της COSMOTE TV PLUS.