,

Game of Thrones: Αντικρούοντας τις βασικές κατηγορίες που εκτοξεύτηκαν εναντίον της έβδομης σεζόν

Τι έπαθε ο κόσμος και τα έβαλε με τον καλύτερο μέχρι στιγμής κύκλο;

Ας σταματήσουμε επιτέλους να τα βάζουμε με την έβδομη σεζόν του Game of Thrones

Το καλοκαίρι τελείωσε (σόρι, αλλά πάει ο Αύγουστος) και φεύγοντας, αντί για κιλά ή τον ΣΥΡΙΖΑ, πήρε μαζί του το Game of Thrones. Γιατί η ζωή είναι άδικη, παιδιά, και καλά θα κάνουμε να το χωνέψουμε κάποια στιγμή. Εν πάση περιπτωσούλα, γυρνώντας από τις διακοπές σας δεν μπορεί να μην προσέξατε ότι αντί ο κόσμος να τα βάλει με τα κιλά ή τον ΣΥΡΙΖΑ ή τελοσπάντων με όσους λείπουν ακόμα σε διακοπές, τα έβαλε με το Game of Thrones. Δεν ήταν αρκετά καλός ο έβδομος κύκλος, λένε.

Anyway, εντόπισα τις βασικές ενστάσεις των χέηταζ, και προσπάθησα να τις αντικρούσω. Προσοχή, περιέχει spoilers:

Το ‘χαλασμένο’ τάιμλαϊν: “Οι εξελίξεις συμβαίνουν πολύ γρήγορα”

Χμ, μήπως αυτή η ταχύτητα είναι η φυσιολογική, και η πλοκή μέχρι τώρα παραήταν αργή; Το γεγονός ότι από το 2011 μέχρι το 2017 το GoT μας εκπαίδευσε στο ότι κάθε κύκλος δικαιούται 90% αργό χτισιματάκι και 10% καθοριστική δράση (πάντα προς το τέλος!) δεν σημαίνει ότι αυτό το μοτίβο είναι και το ενδεδειγμένο. Η εκτύλιξη της υπόθεσης φτάνει στο τέλος της, είναι λογικό τώρα η υπαινικτική αργοπορία των προηγούμενων κύκλων (που σε μεγάλο βαθμό οφειλόταν και στην άγνοια της σεναριακής εξέλιξης) να δίνει τη θέση της σε μια πιο στακάτη και γοργή προώθηση του “μύθου”. Με λίγα λόγια, τώρα οι σεναριογράφοι ξέρουν πού το πάνε και πόσος χρόνος μένει. Πριν είχαν την πολυτέλεια να πλατειάζουν με το πάσο τους (κι αυτό έτυχε να μας αρέσει).

Ναι αλλά το raven του Jon Snow πώς έφτασε τόσο γρήγορα από τον βορρά μέχρι την Daenerys; Κι αυτή πώς ταξίδεψε τσακ μπαμ;

Δεν ξέρουμε πόσο γρήγορα έφτασε το μήνυμα του Jon Snow στη Daenerys, ξέρουμε μόνο ότι ο Jon Snow παρέμεινε στο ίδιο σημείο μέχρι να το λάβει. Ο αποκλεισμός του από τον Night King και τον Στρατό των Νεκρών μπορεί να κράτησε μία και δύο μέρες. Τώρα, αν το πέρας του χρόνου δεν αποδόθηκε σωστά από σκηνοθετικής άποψης, αυτό δεν είναι τρύπα στον χρονικό άξονα, ενδεχομένως να ‘ναι κακό μοντάζ ή κάτι άλλο. Όσο για την ταχύτητα της Daenerys, να υπενθυμίσω ότι η κοπέλα μετακινείται με Δράκο, κάτι σαν αεροπλάνο με παλμό. Επίσης, συνειδητοποιούμε όλοι ότι η γεωγραφία του GoT είναι fictional, ε; Οι αποστάσεις δεν είναι απαραίτητα real life υπερατλαντικές, μπορούν κάλλιστα να ‘ναι Αθήνα-Χανιά.

Πολλά περιστατικά δεν βγάζουν νόημα. Πώς γλίτωσε ο Jamie Lannister από τον δράκο τελευταία στιγμή και ξεβράστηκε σε άσχετη παραλία; Πώς κατάφεραν ο Jon Snow και η παρέα του να γλιτώσουν από τα μιλλιούνια των ζόμπι που τους περικύκλωσαν;

Κάπου εδώ νιώθω την ανάγκη να υπενθυμίσω πως πρόκειται για μια σειρά φαντασίας. Δράκοι ξερνάνε φωτιές, άνθρωποι ανασταίνονται, ζόμπι προσπαθούν να κατακτήσουν τη Γη. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, πως η όλη κατασκευή δεν υπόκειται σε κανόνες. Φυσικά και πρέπει να λειτουργεί μέσα σε ορισμένο πλαίσιο και εννοείται πως δεν μπορεί να εναρμονίζεται με την πραγματικότητα ή να ξεφεύγει από αυτήν μόνο όταν τη συμφέρει. Πρέπει όμως κι εμείς να σταματήσουμε να κρίνουμε το Game of Thrones πραγματιστικά ή λες και πρόκειται για αναπαράσταση ιστορικών γεγονότων. Προφανώς και δεν υπάρχει τίποτα ρεαλιστικό στον τρόπο που σώθηκαν ο Jon Snow και ο Jamie Lannister, όμως το ζητούμενο εν προκειμένω δεν είναι ο ρεαλισμός εν στενή εννοία αλλά η αξιοποίηση της ισχνής πιθανότητας επιβίωσης για δύο χαρακτήρες που σεναριακά ΠΡΕΠΕΙ να επιβιώσουν. Ας το δούμε και λίγο αντίστροφα: Είναι σαν να λέμε ότι ένας χαρακτήρας που σκοτώθηκε στη μάχη, θα μπορούσε να έχει σωθεί. “Ναι, αλλά αν έκανε λίγο πιο πέρα;”. Ε, δεν έκανε. Τέλος.

Οι διάλογοι είναι κακογραμμένοι!

Μισό λεπτάκι. Χωρίς να αποκλείεται το ενδεχόμενο της λεκτικής πατάτας σε μερικές περιπτώσεις, αν δεν σου αρέσουν οι διάλογοι, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι απαραίτητα κακογραμμένοι. Σημαίνει απλά ότι δεν σου αρέσουν. Και οι προσδοκίες που έχει ο καθένας στο διαλεκτικό κομμάτι είναι τόσο αφηρημένα υποκειμενικές, που αν θέλουμε να μιλήσουμε για πραγματικά κακό γράψιμο θα πρέπει να επικαλεστούμε πολύ βαρβάτο παράδειγμα. Και δε νομίζω ότι υπάρχει κάτι τόσο κραυγαλέα κακό. Επίσης, ας μην ξεχνάμε ότι το ποιοτικό αποτύπωμα του διαλόγου έχει να κάνει και με το ταλέντο εκείνων που επιδίδονται σ’ αυτόν. Γι’ αυτό άλλωστε και ο παραμικρός ψίθυρος του Tyrion ακούγεται σαιξπηρικός, ενώ το πιο αριστοτεχνικά βαθυστόχαστο απόφθεγμα της Daenerys, σαν ατάκα σαπουνόπερας.

Χαρακτήρες που χτίστηκαν με προσοχή, τώρα απλώς καίγονται

Διάβασα πολλούς να το λένε αυτό με αφορμή τον θάνατο του Littlefinger, κι επειδή το ένα φέρνει το άλλο, είδα σταδιακά αυτή τη γνώμη περί καψίματος να επεκτείνεται αυθαίρετα και σε άλλους χαρακτήρες. Παίρνω ως παράδειγμα, όμως, τον Littlefinger για να αντικρούσω αυτόν τον (ελαφρώς υστερικό και ισοπεδωτικό) ισχυρισμό: Ο Littlefinger εδώ και επτά σεζόν ραδιουργεί σα να μην υπάρχει αύριο. Κι όμως, αύριο υπήρξε ξανά και ξανά γι’ αυτόν. Είναι παμπόνηρος και μουλωχτός αλλά ακριβώς επειδή, πέραν αυτών, είναι και εξαιρετικά φιλόδοξος, καραεκτέθηκε σε εκατό μέτωπα. Άλλαξε στρατόπεδα με απαράμιλλη ευκολία, συνωμότησε, δολοφόνησε, πρόδωσε, ε προς το τέλος τους είχε βλάψει όλους· η κάλυψή του δεν υπήρχε πια. Ο θάνατός του ήταν απολύτως εύλογος, λοιπόν. Για την ακρίβεια, το πραγματικό ερώτημα είναι πώς τον είχε γλιτώσει τόσο καιρό. Νομίζω η αίσθηση του “καψίματος” έγκειται σ’ αυτό που είπαμε και πιο πάνω. To Game of Thrones μας είχε μάθει στη λογική της πληροφορίας με το σταγονόμετρο. Τώρα το τέλος πλησιάζει, το παζλ συμπληρώνεται και η πληροφορία μοιράζεται με λιγότερη φειδώ. Κι αυτό μας κακοφαίνεται. Επειδή διαφορετικά εκτιμάς μια συγκίνηση όταν είναι η μοναδική σε έναν ορισμένο κύκλο, απ’ ό,τι όταν έχουν προηγηθεί και έπονται άλλες. Περίεργο πάντως δεν είναι. Δεν καίγονται οι χαρακτήρες, απλώς ολοκληρώνεται ο ρόλος τους.

Το ειδύλλιο της Daenerys και του Jon Snow είναι cheesy και ξενέρωτο

Προφανώς και είναι, μιλάμε για τους δύο πιο vanilla χαρακτήρες (παρ’ όλα τα ξεσπάσματά τους). Η σχέση αυτών των δύο επιβάλλεται να είναι ελαφρώς χαζοχαρούμενη και για συμβολικούς λόγους (ευαγγελίζονται την ειρήνη και την αρμονία ως ηγέτες) και για πρακτικούς (οσονούπω θα ανακαλύψουν ότι είναι συγγενείς – μάλλον θα ακολουθήσει τότε η σύγκρουση). Αυτοί οι δύο ταιριάζουν ως ιδιοσυγκρασίες, είναι λογική προς το παρόν η γλυκανάλατη ατμόσφαιρα που τους περιβάλλει. Cheesy θα ήταν να καβγάδιζαν σε φάση Mr. & Mrs. Smith.

O Night King, οι White Walkers και ο στρατός των νεκρών αποτελούν έναν μονοδιάστατο κι απλοϊκό τελικό εχθρό που αφαιρεί το ενδιαφέρον και την αγωνία από τον τελευταίο κύκλο

Όχι μόνο δεκάδες ιντερνετικά σχόλια, μέχρι και άρθρα διάβασα σε ξένα Μέσα που υποστηρίζουν με ζήλο την άποψη ότι η απειλή από τον βορρά φαντάζει κάπως “λίγη” συγκριτικά με τις πολυσχιδείς, βυζαντινής εμπνεύσεως, δολοπλοκίες και αντιπαλότητες που διείπαν τους προηγούμενους κύκλους. Θα συμφωνούσα με τη γκρίνια, αν δεν την έβρισκα εντελώς ανυπόστατη. Γιατί ο κίνδυνος δεν είναι μόνο οι White Walkers. Αυτό θα ίσχυε αν όλες οι άλλες πλευρές συμφωνούσαν (και το εννοούσαν) να τους αντιμετωπίσουν ενωμένες. Στην παρούσα φάση, όμως, κάθε ηγετική φιγούρα έχει ξεχωριστά συμφέροντα, τουλάχιστον τρία άτομα διεκδικούν τον θρόνο με αξιώσεις, τα πολιτικά διακυβεύματα είναι άπειρα, η Cersei μισεί τους πάντες και είναι ικανή για τα πάντα, πολλές λανθάνουσες μικροκοντρίτσες μπορούν να αναζωπυρωθούν (βλ.Sansa εναντίον Jon), και γενικά όλα όσα δεν έχουν καμία σχέση με τους White Walkers θα μπορούσαν να ανατραπούν και να δώσουν τροφή για άλλους δέκα πολέμους. Η κλασική συνταγή του Game of Thrones παραμένει ίδια, απλώς τώρα ο χειμώνας ήρθε και μας έπιασε απροετοίμαστους (παρ’ ότι ακούμε γι’ αυτόν απ’ τον πρώτο κύκλο).

Ο έβδομος κύκλος είχε κάμποσα ψεγάδια. Από χαρακτήρες αδρανείς, χωρίς ουσιαστικό λόγο ύπαρξης (βλ. Jorah Mormont), μέχρι χαρακτήρες σεναριακά αμήχανους με υπαρξιακή σύγχυση (βλ. Bran που δεν έχει αποφασίσει ακόμα αν είναι άνθρωπος ή πουλί ή υπερφυσική ύπαρξη ή οτιδήποτε άλλο, και σε τι ποσοστό). Από εξαιρετικά αφελή στρατηγικά σχέδια (ας χάσουμε έναν δράκο κουβαλώντας ένα ζόμπι στο King’s Landing για να σοκάρουμε τη Cersei, as if she cares) μέχρι άκαιρες αποκαλύψεις απ’ τα λάθος άτομα στα λάθος άτομα (ο Bran και ο Sam αποκαλύπτουν την αληθινή ταυτότητα του Jon στο έτσι, χωρίς καμία προετοιμασία, καμία εποικοδομητική αφορμή, απλά γιατί κάποιος έπρεπε να μιλήσει επιτέλους). Τυχαίνει όμως παράλληλα να είναι κι ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα, ένα κινηματογραφικής αξίας τηλεοπτικό έμβλημα, που αν ίσχυαν έστω οι μισές κατηγορίες που του προσάπτουν, ίσως θα ’ταν προτιμότερο να το παρατήσουμε και να δούμε λιγάκι Μπρούσκο.

Άρης Αλεξανδρής