,

5 κανόνες που πρέπει να σπάσεις πριν την έναρξη της νέας σεζόν

Το thecurlysue σε προετοιμάζει ψυχολογικά για μερικές σκληρές μα αναγκαίες αποφάσεις

Πέντε κανόνες που πρέπει να σπάσεις πριν τη νέα σεζόν

Συνήθως το καλοκαίρι κάνουμε ό,τι μπορούμε για να ξεχάσουμε τα προβλήματα που μας καταπιέζουν όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Επειδή, όμως, το thecurlysue αγαπάει την πρόνοια περισσότερο από το καλοκαίρι, καταπιάνεται ΤΩΡΑ με την πεμπτουσία των προβλήματων αυτών, προκειμένου να τα ξορκίσει πριν πιάσουν τα κρύα. Τέλειο; Το ξέρω. Λίγο πριν μπει η νέα σεζόν, λοιπόν, ας μην αποβάλλουμε μόνο καμένες από την ηλιακή ακτινοβολία στιβάδες δέρματος. Ήρθε η ώρα να ξεφορτωθούμε κάτι ακόμη πιο ενοχλητικό και σιχαμένο. Κ Α Ν Ο Ν Ε Σ.

Κανόνας 1: Να θέτεις στόχους!

Δεν ξέρω ποιος new age φιλόσοφος-entrepreneur έκανε τόσο big deal την στοχοθεσία και δε νομίζω ότι έχει και αξία να μάθουμε. Αυτό που έχει αξία είναι να τονίσουμε πως σε μεγάλο βαθμό πρόκειται για κορυφαία παπάτζα, ενδεχομένως εφάμιλλη της θετικής ενέργειας ή του σύμπαντος που συνωμοτεί για να αποκτήσεις ό,τι θέλεις πάρα πολύ. Μισό λεπτάκι, αφήστε με να εξηγήσω. Το να θέτεις στόχους δεν είναι καθόλου κακό, ίσα ίσα, χρήσιμο είναι και πολλές φορές παραγωγικό. Όμως δεν μπορεί να αποτελέσει κανόνα. Γιατί οι κανόνες έχουν πρακτική εφαρμογή στα μαθηματικά. Ή όπου αλλού, τέλος πάντων, τα κουκιά είναι μετρημένα. Στην πραγματική ζωή, τα πράγματα είναι ρευστά. Τόσο ρευστά μάλιστα, που σηκώνουν περισσότερο μετριοπαθείς κι εξαιρετικά επιφυλακτικούς σχεδιασμούς, παρά “στόχους” με την έννοια της υπερμεγέθους φιλοδοξίας την οποία θέλουν σχεδόν με το ζόρι να μας εμφυσήσουν η ποπ κουλτούρα και οι παραφυάδες της. Η στοχοθεσία ως κανόνας δεν οδηγεί στην επιτυχία, όπως φαντασιώνονται οι περισσότεροι. Στο άγχος, την εμμονή και τη μεγαλομανία οδηγεί, αστυνομεύοντας τη δημιουργικότητα ανθρώπων που θα μπορούσαν να πετύχουν και χωρίς να παίρνουν τον εαυτό τους τόσο σοβαρά. Δεν είναι τα πάντα αγώνας κι ανταγωνισμός, ο θρίαμβος προκύπτει και χωρίς ψυχολογία σπασίκλα.

Κανόνας 2: Να αποδέχεσαι τους φίλους σου όπως είναι!

Άλλος ένας κανόνας-υπεραπλούστευση, η παραβίαση του οποίου επισύρει στίγμα αντίστοιχο του να κακοποιήσεις ένα jigglypuff ή να γυρίσεις την πλάτη σ’ έναν μαγικό μονόκερο. Προφανώς, είναι κι αυτός εσφαλμένος. Το να αποδέχεσαι τους φίλους σου “όπως είναι” αποτελεί μια ιδεολογικοποιημένη ψευτοαβρότητα, τόσο σάπια και δήθεν όσο και το να τρως χαλασμένο μαρούλι ενώ παράλληλα χαμογελάς. Οι φίλοι μας δεν είναι νεράιδες ούτε κάποιο αναπόδραστο πεπρωμένο. Είναι άνθρωποι. Και ως άνθρωποι κάνουν πολλές βλακείες, υποπίπτουν σε λάθη, και φλερτάρουν με την καταστροφή, όπως ακριβώς κι εμείς οι ίδιοι. Το να τους αποδεχόμαστε όπως είναι (aka το να τους χαϊδεύουμε τα αφτάκια και να λέμε σε όλα ‘ναι ναι ναι’) δεν είναι προς το συμφέρον ούτε των φίλων μας ούτε το δικό μας. Ο καθένας έχει την προσωπικότητά του, αλλά οι προσωπικότητες πάσχουν από σφάλματα που βαραίνουν και τις ίδιες και όλες τις άλλες γύρω τους. Υποχρέωση του φίλου δεν είναι να επαναπαύεται κλείνοντας το στόμα του, αλλά να λέει τις άβολες αλήθειες που χρειάζεσαι αλλά δεν θες να ακούσεις. Κι ας σε αλλάξουν λίγο. Ίσως να ’ναι προς το καλύτερο.

Κανόνας 3: Κράτα χαμηλούς τόνους στη δουλειά!

Ο κανόνας των χαμηλών τόνων στη δουλειά είναι ένας από τους πιο ύπουλους καταναγκασμούς, γιατί υποτίθεται ότι αποσκοπεί στην ευρυθμία και το κοινό καλό, ενώ στην πραγματικότητα σε δηλητηριάζει αργά και ανελέητα για το καλό όλων των άλλων. Ναι, προφανώς κανείς δεν εκτιμά μια υστερική παρουσία που χαλάει τον κόσμο και ωρύεται για να περάσει το δικό της. Ναι, η οξυθυμία είναι ελάττωμα και δεν έχει καμία δουλειά στον εργασιακό χώρο. Ωστόσο, οι χαμηλοί τόνοι δεν είναι το αντίδοτο σε όλα αυτά. Είναι το άλλο άκρο, η ηπιότητα που θα σε θωρακίσει μεν από την ένταση αλλά θα σε βυθίσει στο ανυπεράσπιστο στάτους του μαλθακού που οι γύρω του τον κάνουν ό,τι θέλουν. Και ξέρετε γιατί τον κάνουν ό,τι θέλουν, ε; Επειδή κρατάει χαμηλούς τόνους μωρέ. Μην τον παρεξηγήσουν οι συνάδελφοι, μην τον ακούσει το αφεντικό, μην πει κακό λόγο ο πελάτης κ.ο.κ. Λοιπόν, όχι. Όταν θέλουμε κάτι, πρέπει να το διεκδικούμε, ακόμη κι αν αυτό επιφέρει μερική αναταραχή. Όταν μας αδικούν, πρέπει να σηκώνουμε ανάστημα και να δείχνουμε τα δόντια μας, επειδή κανείς άλλος δεν θα το κάνει για εμάς. Κι αν δεν το κάνουμε, θα συνεχίσουν να μας αδικούν. Κάποιες φορές, απλά δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Πρέπει να ανεβάσεις τους τόνους. Σεμνότητα δεν σημαίνει νεκρική απάθεια.

Κανόνας 4: Έχε τα καλά με όλους!

Αυτός ο κανόνας, τελευταία, έχει χάσει την τυπική του στήριξη – ολοένα και περισσότερος κόσμος ισχυρίζεται πως “δεν κάνει δημόσιες σχέσεις”, “αυτός είναι και σ’ όποιον αρέσει”, κι άλλα κολοκύθια τούμπανα. Η πραγματικότητα είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που μας περιβάλλουν, επιδίδονται όχι απλά σε ένα διαρκές PR του εαυτού τους, αλλά σε γλείψιμο οποιουδήποτε μπορεί να τους φανεί χρήσιμος. Ο λόγος που νιώθουν την ανάγκη να ακολουθήσουν απαρέγκλιτα (αν και συγκαλυμμένα πλέον) τον “εγώ τα ‘χω καλά με όλους” κανόνα είναι ότι για κάποιο λόγο είναι πεπεισμένοι πως οι ίσες αποστάσεις και η διπλωματία είναι επωφελείς μακροπρόθεσμα. Δεν ξέρω, ίσως φαντάζονται καριέρες, λεφτά, σπίτια, πισίνες κι αυτοκίνητα στο βάθος της δουλοπρέπειας, αλλά η αλήθεια είναι πως κατά πάσα πιθανότητα θα μείνουν και χωρίς τα παραπάνω και χωρίς προσωπικότητα. Οι δημόσιες σχέσεις μπορούν πράγματι να απαλύνουν την καθημερινότητα και να διευκολύνουν σχέσεις και καταστάσεις, αλλά ακριβώς επειδή είναι τόσο μα τόσο επιδερμικές παρακάμπτουν πάντα το σημαντικότερο: την ουσία. Δεν υποκαθιστούν το ταλέντο, τον κόπο, την αντικειμενική αξία. Απλώς σε καθιστούν μέρος ενός δικτύου που μπορεί να σε ευνοήσει λιγάκι, αλλά στο τέλος της ημέρας είσαι γι’ αυτό εντελώς αναλώσιμος. Καταληκτικά, ούτε μπορούμε να τα έχουμε καλά με όλους, ούτε και πρέπει. Η αντιπάθεια είναι μια φυσιολογική παράμετρος των ανθρώπινων σχέσεων, παραγωγική κι αυτή με τον τρόπο της.

Κανόνας 5: Να βρεις κάποιον/α για να μη μείνεις μόνος/η σου

Είτε διατυπώνεται ρητά είτε όχι, ο κανόνας αυτός στοιχειώνει τις περισσότερες συνειδήσεις σαν δαιμόνιο μικροαστικό κατάλοιπο που αρνείται πεισματικά να πεθάνει. Πολλοί το παίζουν κουλ (άλλοι πιο πειστικά κι άλλοι λιγότερο), ότι δήθεν δεν τον αισθάνονται, δεν τους καταπιέζει ή δεν τον χρησιμοποιούν για να καταπιέσουν, αλλά στην πραγματικότητα πολύ περισσότερος κόσμος απ’ όσο θα θέλαμε να παραδεχτούμε άγεται και φέρεται απ’ αυτόν. Είναι παντού γύρω μας: Άνθρωποι τα φτιάχνουν για να τα φτιάξουν, παντρεύονται επειδή πρέπει, διατηρούν σχέσεις για να πηγαίνουν διακοπές, και το ίδιο απαιτούν κι απ’ τους γύρω τους, θεωρώντας τουλάχιστον αφύσικη την αντίσταση στον ψυχαναγκασμό. Κάτι η νοοτροπία του χωριού που θέλει τον άνθρωπο να εναρμονίζεται με το όραμα ζωής της κουτσομπόλας γειτόνισσας, κάτι το υπαρξιακό άγχος της μοναξιάς, τσουπ, ο κανόνας “βρες κάποιον για να μη μείνεις μόνος σου” υιοθετείται αντανακλαστικά, ακόμη κι από σκεπτόμενο κόσμο. Κόσμε, η ζωή είναι λίγο πιο σύνθετη απ’ αυτό. Ο άνθρωπος που δεν έχει καταπιεί άλλο άνθρωπο, δεν είναι μόνος. Είναι ελεύθερος. Η μοναξιά δεν έχει να κάνει με το πόσους έχεις δίπλα σου, πάνω σου, κάτω σου, -είναι πνευματική και συναισθηματική κατάσταση που μπορεί να σε πλήξει ακόμα και με δέκα εναλλασσόμενους συντρόφους. Δεν τα φτιάχνουμε, λοιπόν, για να συμπληρωθούμε, δεν μας λείπει κάποιο κομμάτι. Όποιος θεωρεί τον εαυτό του μισό και περιμένει κάποιον άλλο να του λύσει το πρόβλημα, έχει χάσει από χέρι. Μισός θα μείνει και ως μέρος μίας σχέσης. Με τους ανθρώπους συναντιόμαστε επειδή πραγματικά το θέλουμε, με αυστηρό κριτήριο και κοινό πλάνο. Όχι επειδή μας είπαν ότι πρέπει, και σίγουρα όχι επειδή δεν ξέρουμε τι να κάνουμε τον εαυτό μας.



Και τώρα, μεταξύ μας, αν έχεις Cosmote κι αισθάνεσαι κάπως επαναστατικά μετά απ’ όλα αυτά, για πέρνα από www.spametouskanones.gr για να σπάσεις και τους κανόνες του mobile internet