,

Το The Leftovers τελείωσε: 10 πράγματα που μας δίδαξαν τρεις σουρεαλιστικές σεζόν

Η ζωή μας δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια

Το The Leftovers τελείωσε κι αυτά είναι μερικά πράγματα που μας έμαθε

Το The Leftovers είναι από εκείνες τις σειρές που σου γαμούν τον εγκέφαλο και σ’ τον αφήνουν έτσι κακοποιημένο να αναρωτιέται τι ακριβώς έπαθε. Η δική μου εκτίμηση είναι ότι δεν θα καταλάβουμε ποτέ τι ακριβώς μας έκανε. Όπως συνέβη και με το Six Feet Under, έτσι και με το The Leftovers, πήραμε μια γεύση από τη μεταφυσική παλαβομάρα που διατρέχει τον κόσμο μας και τώρα μένει να μετατρέψουμε το μούδιασμα σε κάτι.

Σοφία; Νοσταλγία; Ερωτήσεις; Περισσότερο μούδιασμα;

Αγνοώ.

Παρ’ όλο το αφηρημένο weirdness του, όμως, δεν μπορώ να πω ότι δεν έσπειρε μέσα μου έναν πολύ συγκεκριμένο σπόρο. Του προβληματισμού. Ο σπόρος φύτρωσε, κι έτσι, χάρη στο The Leftovers έβγαλα τα εξής συμπεράσματα:

-Δεν γίνονται όλα για κάποιον λόγο. Κάποια πράγματα απλώς συμβαίνουν. Το μεγάλο μέγεθός τους δεν τα κάνει θεόπνευστα ή κομμάτια ενός ανώτερου σχεδίου. Τα κάνει εντυπωσιακές τυχαιότητες.

-Δεν έχουμε έρθει σ’ αυτόν τον κόσμο για να τα καταλαβαίνουμε όλα. Καθημερινά συμβαίνουν πράγματα που εκφεύγουν του πεδίου αντίληψής μας, κι αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Η προσπάθεια να εκλογικεύσεις τα πάντα είναι εξίσου ανόητη με το να αρνείσαι ό,τι δεν σου αρέσει. Ο άνθρωπος λαμβάνει ένα πακέτο αλήθειας και κάνει ό,τι μπορεί μ’ αυτό. Οι προσθαφαιρέσεις είναι μυθολογίες.

-Δεν μπορείς να σώσεις κάποιον με το ζόρι. Δεν μπορείς να σώσεις κάποιον που δεν θέλει να σωθεί. Η εμπειρία της βλακείας και της καταστροφής είναι μια αυστηρά ατομική υπόθεση, που πρέπει να βιωθεί απ’ τον καθένα ξεχωριστά, απ’ την αρχή ως το τέλος, για να οδηγήσει στη γνώση και την αλλαγή.

-Το να βρεις τον εαυτό σου είναι ολόκληρο ταξίδι, μια σχεδόν αυτοκτονική διαδικασία. Και δεν είναι καν σίγουρο αν αυτό που θα βρεις θα σου αρέσει.

-Ακόμη και οι πιο σοφοί δικαιούνται ένα μερίδιο παράνοιας και χασίματος. Δεν ισχύει ότι στη ζωή τα χάνουν μόνο οι αδύναμοι. Υπό τις κατάλληλες συνθήκες, όλοι βγαίνουν απ’ τον δρόμο τους, όλοι έρχονται σε ρήξη με τη λογική τους συγκρότηση.

-Υπάρχουν πολλά είδη απώλειας. Για κανένα, όμως, δεν κυκλοφορεί εγχειρίδιο αντιμετώπισης. Ο καθένας βρίσκει μόνος του τον τρόπο να συνέλθει, χωρίς αυτό να είναι και απαραίτητο. Είναι απολύτως κατανοητό να μην μπορείς ή να μη θέλεις να συνέλθεις.

-Η άγνοια σε κατατρώει πολύ πιο ύπουλα απ’ ό,τι η απώλεια. Υπάρχουν μηχανισμοί για να παλέψεις με την απουσία, αλλά το να μην ξέρεις τι συμβαίνει, πώς συμβαίνει και γιατί, είναι μια συμπαντική ειρωνεία που υπονομεύει διαρκώς όλη σου την ύπαρξη.

-Όλοι μπορεί να μας προδώσουν και, κατά πάσα πιθανότητα, όλοι θα μας προδώσουν σε κάποια φάση της ζωής μας. Δεν έχει σημασία αν μας αγαπάνε, αν τους αγαπάμε, αν έχουν δόλο απέναντί μας ή όχι. Ακόμη και οι δικοί μας άνθρωποι μας προδίδουν, έστω κατά λάθος ή πιστεύοντας ότι πράττουν το σωστό.

-Η οικογένεια είναι πολύτιμη, αλλά η συντριβή βρίσκει τον άνθρωπο πάντα μόνο του.

-Η απελπισία σε καθιστά επιρρεπή στην πιο κραυγαλέα εξαπάτηση, και η εξαπάτηση είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα σε οδηγήσει ξανά στην απελπισία.

-Κάποια στιγμή όλοι προχωράνε παρακάτω, ακόμα και οι νεκροί.

 

Άρης Αλεξανδρής