,

Shopping Star – Η Αποκωδικοποίηση: Τι λέει στις παίκτριες και τι πραγματικά εννοεί η fashion expert, Βίκυ Καγιά

Shopping Star, αυτός ο πυλώνας σύγχρονου πολιτισμού

Shopping Star: Τι λέει στις παίκτριες και τι πραγματικά εννοεί η Βίκυ Καγιά

Τις πιο κραυγαλέα αστείες παραμέτρους του Shopping Star τις ξέρουμε. Αν δεν τις ξέραμε, τι σκατά κραυγαλέες θα ήταν, άλλωστε. ΟΙ ΠΑΙΚΤΡΙΕΣ, οι ατάκες τους, τα σπίτια τους, η αισθητική τους, η κατινιά τους, τα ψώνια τους κλπ. Ένας άξονας, πολλές παραφυάδες.

Υπάρχει, όμως, και μια ακόμη αστείρευτη πηγή αστειότητας στο Shopping Star, ελαφρώς παραμελημένη.

Τη γνωρίζουμε, αλλά δεν την έχουμε τιμήσει όπως πρέπει. Ίσως επειδή ξέρει να κρύβεται, εκμεταλλευόμενη το καμουφλάζ της τρασίλας που τόσο βολικά της παρέχεται.

Ονομάζεται Βίκυ Καγιά.

Και το τέλειο με τη Βίκυ δεν είναι μόνο το προφανές. Ότι δηλαδή αναγκάζεται πια να ασχολείται με νοικοκυρές, αντί fancy σχεδιαστών και μοντέλων. Το τέλειο είναι ότι άλλα λέει αυτή ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΦΩΝΑΖΕΙ Η ΨΥΧΟΥΛΑ ΤΗΣ ΑΠΟ ΜΕΣΑ.

Διακρίνοντας τη διάσταση ανάμεσα στα λεγόμενα και στα εννοούμενα, αποφάσισα να την ξεκαθαρίσω:


“Αυτό το σύνολο δεν κολακεύει τον σωματότυπό σου”

Φίλη μου, είσαι χοντρή. Η παλιακή και φασίζουσα άποψη που έχω για το στυλ και τη μόδα, ορίζει πως αν το ποσοστό λίπους του σώματός σου υπερβαίνει το επιτρεπτό όριο, οφείλεις να καλύπτεις κάθε σημείο του που το προδίδει. Επειδή, όμως, είμαι ευγενική και κυριλέ, δεν σε λέω ευθέως χοντρή. Ούτε σου λέω τι δικαιούσαι να φοράς και τι όχι, για να μη με πεις φασίστρια και τέτοια. Απλώς επιλέγω να σου πετάω τη διακριτικά μανταμέ αυτή έκφραση, μέχρι να συμμορφωθείς με το αισθητικό μου κριτήριο.

“Θα προτιμούσα ένα φόρεμα που να αγκαλιάζει αρμονικά τις καμπύλες σου”

Όπως είπαμε και πιο πάνω, είσαι χοντρή και το ξέρουμε όλοι. Πιθανότατα όμως να μην εντάσσεσαι στην κατηγορία απαγορευτικά χοντρή και να είσαι απλώς χοντρή. Σ’ αυτή την περίπτωση, κερδίζεις τον προνομιακό τίτλο της καμπυλωτής. Κι επειδή οι καμπύλες είναι ένα trend που δεν μπορούμε να αποφύγουμε (καταραμένες Καρντάσιαν) σε αντιμετωπίζω με σχετική συμπάθεια. Προσοχή, όμως, αυτό δεν σημαίνει πως οι καμπύλες παύουν να είναι ντροπή και αμαρτία, ε. Γι’ αυτό και οφείλεις να τις αγκαλιάζεις αρμονικά ώστε να μη μου χτυπάνε άσχημα στο μάτι και αναγκαστώ να σε εντάξω στην κατηγορία απαγορευτικά χοντρή.

“Καλή προσπάθεια, αλλά θεωρώ ότι σου λείπουν ένα μαύρο οπάκ καλσόν και κλασικές μαύρες σικάτες γόβες”

Φίλη μου, δεν το ’χεις στον αυτοσχεδιασμό και το προσωπικό στυλ. Μείνε στα basic για να μπορώ τουλάχιστον να σε ανέχομαι.

“Χμ, μου κάνει πολύ φλύαρο αυτό, έχει πολλή πληροφορία. Θα σε προτιμούσα με κάτι πιο ήσυχο”

Εκκεντρικότητες δικαιούμαι να κάνω μόνο εγώ και οι όμοιες με μένα. Ξέρεις, ψηλές, αδύνατες, όμορφες, πλούσιες. Όταν τις κάνεις εσύ, είσαι καραγκιόζης και λαϊκιά. Όταν τις κάνουμε εμείς, είναι statement, μπροστά από την εποχή τους κλπ.

“Σ’το έκανε δώρο η μητέρα σου; Ωωω, μα πόσο γλυκό!”

Είναι ένα αίσχος, αλλά δεν το σχολιάζω αρνητικά για να μη φάω κράξιμο.

“Καταρχάς να σου πω ότι είσαι πολύ γλυκιά!”

Είσαι άσχημη κι αυτό δεν διορθώνεται, επομένως προσπαθώ απ’ την καλή μου την καρδιά να αντισταθμίσω αυτό το ελάττωμά σου με μια ουδέτερη κολακεία.

“Βλέπω την χάρηκες πολύ την πασαρέλα, κι αυτό είναι που μετράει”

Όχι, αυτό που μετράει είναι να είσαι και καλή σ’ αυτήν, αλλά επειδή εσύ είσαι μια κοινή θνητή, σου κάνω τη χάρη να σε αντιμετωπίσω ως joke.

“Θα έλεγα πως αυτό δεν ταιριάζει στην ηλικία σου”

Στο ασφυκτικά συντηρητικό μυαλό μου, οι ηλικίες είναι προδιαγεγραμμένοι και επιβεβλημένοι ρόλοι που οφείλουμε να υποδυόμαστε αυτιστικά, τηρώντας συγκεκριμένο πρωτόκολλο. Τα δε ρούχα, είναι κάτι σαν φαρμακευτικές αγωγές. Χορηγούνται κατόπιν εντολής ειδικού με πολύ αυστηρά κριτήρια. Διαφορετικά, ο κόσμος θα κινδύνευε να φοράει ό,τι τον κάνει να αισθάνεται ωραία, και ως γνωστόν αυτό είναι απαράδεκτο. Η μόδα, άλλωστε, είναι για να εξουσιάζει τον κόσμο και να τον διακρίνει σε ρατσιστικά κουτάκια. Πού ξανακούστηκε να εξυπηρετεί τις προσωπικές ανάγκες του καθενός; Και τώρα σε παρακαλώ ντύσου με τρόπο που δεν ερεθίζει τις παρωχημένες κοινωνικές προκαταλήψεις μου και που δεν με αναγκάζει να σε αντιμετωπίσω με άλλον τρόπο από αυτόν που με βολεύει.

“Μπράβο που διάλεξες ένα παπούτσι που μακραίνει το πόδι”

Είσαι κοντή. Κανόνισε την πορεία σου.

“Μπράβο που επέλεξες διακριτικό μακιγιάζ κι έξυπνο ντύσιμο που δεν τονίζουν ατέλειες”

Ό,τι ξεφεύγει απ’ το αρχέτυπο της ομορφιάς όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ και η βιομηχανία μου, αποτελεί ατέλεια. Κρύβε τις αποκλίσεις σου από την τελειότητά Μου και, μπορεί να παραμένεις άσχημη, αλλά τουλάχιστον θα σε θεωρώ έξυπνη.

“Το συγκεκριμένο σύνολο τονίζει τη θηλυκότητά σου χωρίς να γίνεται προκλητικό”

Κοίτα να δεις τι κάνω τώρα, φίλη μου. Παίρνω out of context δύο γενικές κι αφηρημένες έννοιες με άπειρες συνδηλώσεις. Θηλυκότητα και προκλητικότητα. Τις εξειδικεύω με τα μέτρα και τα σταθμά μου, και τις συνδέω αντιθετικά. Την πρώτη την κάνω φετίχ. Τη δεύτερη τη δαιμονοποιώ. Βλέπεις πού το πάω; Όχι; Βρε χαζούλα, σου ζητάω εμμέσως να εναρμονιστείς με τη “θηλυκότητα”, διαφορετικά θεωρώ ότι υποπίπτεις στο σφάλμα της “προκλητικότητας”. Και τι γίνεται όταν υποπίπτεις στο σφάλμα αυτό; Νομιμοποιείται αυτόματα ο παρεμβατισμός των άλλων στις επιλογές σου. Κάνε ό,τι σου λέω, λοιπόν, για να είσαι σωστή και “κυρία” ή κάνε ό,τι θες αλλά τότε το πλήθος δικαιούται να σε λιθοβολήσει. Το προκάλεσες.

“Αυτό είναι ένα ρούχο που δεν πρέπει να λείπει απ’ την ντουλάπα καμίας γυναίκας”

Η γυναίκα είναι ένα ενιαίο σύνολο που ορίζεται και συνέχεται από τα ρούχα του. Δόξα τω θεώ, γιατί αν παραδεχόμασταν ότι είναι κάτι πιο σύνθετο, ίσως να μην πουλάγαμε τόσο μαζικά τις μαλακίες που πουλάμε. Για να σε παροτρύνω όμως ακόμα περισσότερο να αγοράζεις, ονομάζω γυναικείο ό,τι εμπορεύομαι και μετατρέπω την ιδιότητα της γυναίκας σε τιμητικό τίτλο. Για να είσαι αρκετά γυναίκα, λοιπόν, οφείλεις να έχεις ό,τι ονομάζω εγώ γυναικείο. Σατανικό;