,

Ο Εφιάλτης του Γυμναστηρίου: Μια βιωματική απεικόνιση της σχέσης μας με τη σωματική άσκηση

Η Τζούλια Αλεξανδράτου και ο Τάσος Ποτσέπης ολοκλήρωσαν τις καλοκαιρινές τους αρπαχτές στην επαρχία, ο Dean και ο Dan ετοιμάζονται σιγά σιγά να εγκαταλείψουν τη Μύκονο, η Φαίη Σκουρντά επανήλθε στους δέκτες μας με καινούργια μπγιούτι τυψ και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται αυξήσεις σε ειδικά μισθολόγια ενώ παράλληλα κάνει νέες προσλήψεις στο δημόσιο. Όλα δείχνουν ότι η νέα σεζόν άρχισε για τα καλά, πράγμα που σημαίνει ότι ήρθε η ώρα να τα βάλουμε με τον τεράστιο ροζ ελέφαντα στο δωμάτιο: ΤΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ. Ακολουθεί μια παραστατική αφήγηση που στόχο έχει να σε απαλλάξει, δι’ ελέου και φόβου, από αυτόν τον βραχνά για πάντα:

 

Το φθινοπωράκι σε βρίσκει πιο οκνηρό και τόφαλο από ποτέ, κι εσύ αρχίζεις να υποψιάζεσαι ότι πρέπει να κάνεις κάτι γι’ αυτό.

 

Μετά από πολλές αναβολές, αποφασίζεις να γραφτείς στο γυμναστήριο. Θα είναι δύσκολο να είσαι συνεπής στο πρόγραμμά σου, αλλά αυτή τη φορά θα τα καταφέρεις. Πώς το λένε βρε παιδάκι μου, έχεις φτάσει στο σημείο εκείνο της ζωής σου που πλέον μπορείς με ασφάλεια να πεις ΜΠΟΡΩ.

 

First things first όμως. Προτού πατήσεις στο γυμναστήριο εννοείται ότι πρέπει να ψωνίσεις τα απαραίτητα είδη ρουχισμού που θα σε εντάξουν αρμονικά στο κλίμα. Είπαμε, αφού θα κάνεις που θα κάνεις τη θυσία, ας εμφανιστείς τουλάχιστον σαν new age Σούζαν Άσμπι και όχι σαν μιζερούλα συνοικιακή κυράτσα. Σ’ αυτή τη φάση είναι απαραίτητη η συμβολή κάποιας καλής φιλενάδας.

 

Τα ψώνια, φυσικά, πάνε περίφημα κι εσύ εμφανίζεσαι στο γυμναστήριο πιο φάμπιουλος απ’ ό,τι φανταζόσουν ποτέ. ΦΤΥΣΤΕ ΜΕ ΚΑΛΕ.

 

Ο γυμναστής σού φτιάχνει προγραμματάκι κι αρχίζεις αμέσως να το εκτελείς με αυτοπεποίθηση και ζήλο. Βρε παιδιά, αυτό είναι το γυμναστήριο που φοβούνται κι απεχθάνονται όλοι; Καλέ είναι πανεύκολο, μοντέλο θα φύγω από δω, να μου το θυμηθείτε.

 

Πωπω νταξ, όχι απλά τα πάω τέλεια και προοδεύω αδιάκοπα, αλλά εδώ έχει και τρελά μανάρια ε. Ε ρε κάτι γνωριμίες που θα κάνω οσονούπω.

 

Η πρώτη προπόνηση τελειώνει, επιστρέφεις σπίτι με αέρα Ολυμπιονίκη, αλλά σταδιακά συνειδητοποιείς ότι η αρχική αίσθηση ευεργεσίας στο κορμί σου δίνει τη θέση της στην απόλυτη κατάπτωση.

 

Το μυϊκό κάψιμο και η κούραση δεν υποχωρούν, οπότε αποφασίζεις την επόμενη μέρα να λείψεις απ’ το γυμναστήριο. Στο κάτω κάτω τόση δουλειά έκανες, ας ξεκουραστείς και λιγάκι, ώχου πια

 

Εικόνες απ’ την παλιά σου ζωή κάνουν τώρα επιστροφές-καταστροφές στη μνήμη σου, κι αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν είσαι πράγματι φτιαγμένος για το απολλώνιο σώμα που μέχρι χθες είχες για σιγουράκι.

 

Όχι, δεν θα αφήσεις μερικές χαζές παρορμήσεις να σε αποπροσανατολίσουν απ’ τον στόχο σου. Θα κάνεις ό,τι χρειάζεται για να δεις το γυμναστήριο να αποδίδει – ακόμα κι αν αυτό σημαίνει μερικές διατροφικές στερήσεις.

 

Λοιπόν, ήρθε η ώρα να επιστρέψεις στα βάρη και την αερόβια πιο fierce και κατασταλαγμένος από ποτέ.

 

Όλα όμως μοιάζουν αφάνταστα πιο δύσκολα απ’ ό,τι στην αρχή και, επιπλέον, ο γυμναστής δεν σου δίνει καμία απολύτως σημασία. Αισθάνεσαι ανήμπορος και ολομόναχος σε έναν ωκεανό από γαλακτικό οξύ.

 

Σα να μην έφτανε αυτό, εκείνος εκεί με τα μούσκουλα και το κολάν σε κοιτάει κάπως περίεργα. Προφανώς τα κάνεις όλα λάθος κι έχεις γίνει ρόμπα.

 

Μιλάμε όμως για πολύ επίμονο κοίταγμα, ΤΙ ΔΙΑΛΟ, ΠΑΙΔΙΑ, ΣΚΑΤΑ ΕΧΩ ΣΤΗ ΜΟΥΡΗ;

 

ΟΚ, ΚΟΦΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ

 

Η φάση στα αποδυτήρια, εν τω μεταξύ, δε βοηθάει ιδιαίτερα. Αρχίζεις να νιώθεις σαν ορφανό αρνί μέσα σ’ ένα δάσος καλογυμνασμένων λύκων.

 

Επιστροφή σπίτι, με τις αντιστάσεις στον παλιό τρόπο ζωής να κάμπτονται ολοένα πιο εύκολα.

 

Δεν πτοούμαστε φυσικά, κάθε επόμενη μέρα είναι κι ένα νέο καμπάκ, μια νέα ευκαιρία στο όνειρο. Όλοι το ξέρουν αυτό.

 

Να, δείτε τι ωραία περνάω, πόσο ραγδαία βελτιώνω τη φυσική μου κατάσταση και γενικά πόσο καλά ελέγχω τη φασούλα μου

 

Τα αποτελέσματα που περιμένεις, όμως, δεν λένε να φανούν. Εξακολουθείς να μοιάζεις με meltdown Μπρίτνης το 2007. Ήρθε η ώρα να ζητήσεις μια εκβιαστική επιβεβαίωση απ’ τους φίλους και τους οικείους σου.

 

Ωστόσο, δεν μπορείς να παραγνωρίσεις ότι η φίλη σου που ξεκινήσατε παρέα έχει ήδη δει διαφορά στο σώμα της ενώ εσύ θυμίζεις την κακορίζικη ξαδέρφη απ’ το ορεινό χωριό.

 

Ευτυχώς το παίζεις κουλ και σχεδόν κανείς δεν αντιλαμβάνεται ότι βράζεις από ζήλια στον ζωμό της αδικίας.

 

Πλέον, όμως, το κόνσεπτ του γυμναστηρίου αρχίζει να σε καταπιέζει. Πας μια μέρα, απουσιάζεις τις επόμενες έξι. Για έναν περίεργο λόγο, αυτό το μοτίβο δεν οδηγεί πουθενά, κι αυτό σε καταπιέζει ακόμα παραπάνω, θλίβοντάς σε συνάμα. Μα τι σου συμβαίνει;

 

Βρε μήπως δεν το χρειάζεσαι τελικά;

 

Μήπως ήσουν μια μαδαφάκιν force of nature και προηγουμένως, απλώς δεν το έβλεπες;

 

Μήπως, λέω μήπως, τράβηξες όλη αυτή την κούραση για να ικανοποιήσεις κάποιον άλλο πέρα απ’ τον εαυτό σου;

 

*Αποχωρείς απ’ το γυμναστήριο οικειοθελώς, διακρίνοντας πλέον την αυγή της αυτοπραγμάτωσής σου μακριά από καταναγκαστικές νόρμες και στερεότυπα*

 

Επιστρέφεις οριστικά σπιτάκι σου και αγκαλιάζεις εκ νέου την κανονικότητα και το έμφυτο σταρ κουόλιτί σου

 

  • Foufoutos

    Χαχα, έτσι ακριβώς όμως!
    Αυτά είναι τα στάδια 🙂

  • trololo

    Καταναγκαστικη νορμα και στερεοτυπο η υγεία?

    • Åphro Paƞ

      η υγεια ερχεται μεσα απο συνολο παραγοντων κι οχι μονο απο γυμναστηριο!

      • trololo

        παραδεχεσαι οτι χρειαζεται η γυμναστικη, αρα καταναγκαστικη νορμα και στερεοτυπο δεν ειναι