,

7 λόγοι που η Αθήνα είναι καλύτερη τον Αύγουστο

– Η κίνηση στα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι σημαντικά μειωμένη λόγω της καλοκαιρινής απουσίας των συνήθων επιβατών τους. Κι επειδή όταν λείπουν οι άνθρωποι, λείπουν και οι μασχάλες τους, οι μετακινήσεις σου αναμένονται πολύ πιο άνετες και χαλαρές, χωρίς τον κίνδυνο δυσφορίας από τις σχετικές αναθυμιάσεις. Θα ανακαλύψεις τώρα ότι οι αποστάσεις στην Αθήνα δεν είναι όσο μεγάλες σου έμοιαζαν προηγουμένως, ούτε όσο δυσάρεστες σου είχαν εντυπωθεί, καθώς τις διένυες τον χειμώνα.

– Οι δρόμοι είναι άδειοι, πράγμα που σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να παίξεις στο μυαλό σου πέντε ταινίες μέχρι να φτάσεις σε έναν προορισμό όπου, υπό άλλες συνθήκες, θα έφτανες σε ένα τέταρτο. Παράλληλα, αν μένεις Φάληρο, δεν είσαι αναγκασμένος να παρκάρεις το αυτοκίνητό σου στις Κουκουβάουνες. Είναι πολύ πιθανό να βρεις πάρκινγκ στην περιοχή σου ή ακόμη και κάτω απ’ το σπίτι σου! Αν μένεις πιο βόρεια, μάλλον έχεις ιδιωτικό πάρκινγκ, επομένως το ποστ δεν σε αφορά, σιχαμένε πλούσιε.

– Τα αγαπημένα σου bars στο κέντρο, ναι, όλα εκείνα που η μάζα έμαθε και κατέστρεψε ενώ εσύ τα είχες ήδη ζήσει, αναδείξει και ποτίσει με το καυτό σου δάκρυ για κάποιον ματαιωμένο έρωτα, ξαναγίνονται δικά σου, έστω για λίγο. Η κυριαρχία των παρασίτων υποχωρεί για να πλήξει αντίστοιχα μέρη σε παραθαλάσσιες περιοχές, κι εσύ μπορείς πλέον να απολαύσεις το ποτό και την θερινή σου κατάθλιψη με τους όρους της μισάνθρωπης μοναξιάς που σου ταιριάζουν. Όχι άλλη βαβούρα από ανώφελες συζητήσεις hip κοριτσιών, όχι άλλο ντουμάνιασμα από corporate τσιγάρα corporate ατόμων που αποφάσισαν να σπάσουν το coroporatιλίκι τους με λίγη urban culture στα πίσω πίσω. Είσαι μόνος, με δυο-τρία κουτσά περιστέρια και ισάριθμους τουρίστες που μπήκαν κατά λάθος.

– Η γειτόνισσά σου σταματάει να γκαρίζει απ’ τον ακάλυπτο γιατί μάλλον πήγε διακοπές στο χωριό της ή απλώς κλειδαμπαρώθηκε στο σπίτι της με ανοιχτό το aircondition για να αναβάλει τον θάνατο έναν ακόμη χρόνο. Το ίδιο ισχύει και για τα παιδάκια της πολυκατοικίας/ γειτονιάς σου, τα οποία είτε φορτώθηκαν σε συγγενικό πρόσωπο με εξοχικό είτε διασκορπίστηκαν στις παραλίες της Αττικής συνοδευόμενα από τον ανύπαντρο θείο.

– Οι ατυχείς συναντήσεις στον δρόμο ελαττώνονται θεαματικά, επομένως μπορείς να κυκλοφορήσεις άφοβα, χωρίς να σκέφτεσαι πιθανές μεθόδους αποφυγής όλων εκείνων των ανθρώπων που σιχαίνεσαι, αλλά δεν έχεις τα κότσια να αποκόψεις κοινωνικά. Οι δηλωμένοι και αδήλωτοι εχθροί σου βρίσκονται κατά πάσα πιθανότητα στην Ανάφη ή σε κάποιο παρεμφερές νησί, το οποίο προσδίδει στη ζωή τους την υποτιθέμενη εναλλακτική αίγλη που της στερούν οι αθεράπευτα κοινότοποι ρυθμοί της καθημερινότητας στην πόλη. Το πεδίο είναι ελεύθερο για να σουλατσάρεις και να χορέψεις απαλλαγμένος από την αδιακρισία και το κουτσομπολιό, σα να είσαι μόνος σου σ’ ολόκληρο το σύμπαν.

– Γίνεσαι τουρίστας στην πόλη σου. Υπό κανονικές συνθήκες, είναι άπειρα τα πράγματα που θέλεις να κάνεις στην Αθήνα, αλλά συνεχώς τα αναβάλλεις, γιατί σου φαίνεται αλλόκοτο να φέρεσαι σαν μοναχικός περιηγητής, την ώρα που οι αστικοί ρυθμοί σφυροκοπούν το πρόγραμμα και τη διάθεσή σου. Τώρα, όμως, είναι η κατάλληλη στιγμή να αφήσεις στην άκρη τον αυτιστικό ρομποτισμό σου και να χωθείς σε κάθε μικρό και μεγάλο αξιοθέατο (από τον εθνικό κήπο μέχρι την Ακρόπολη), για να ανακτήσεις έτσι λίγη από την ενέργεια που σκορπάς στην πόλη καθημερινά, συνήθως χωρίς σοβαρό λόγο. Άσε που υπάρχουν και αρκετά μέρη στα οποία δεν έχεις πάει ακόμα (που μπορεί να είναι και δίπλα στο σπίτι σου) επειδή δεν βρέθηκε μέχρι στιγμής βολική αφορμή.

– Έχεις τα καλύτερα θερινά σινεμά στα πόδια σου. Ο μόνος λόγος να αποφύγεις τα θερινά σινεμά της Αθήνας είναι η έλλειψη αμφιθεατρικής διάταξης που συνήθως έχει ως αποτέλεσμα το μπλοκάρισμα του οπτικού σου πεδίου από ένα τεράστιο κεφάλι ή κάποια υπερφυσικά γυμνασμένη πλάτη. Όσο, όμως, το κεφάλι και η πλάτη απολαμβάνουν τη μεγαλοσύνη τους στις λαδωμένες ξαπλώστρες της Πάρου, εσύ μπορείς να χαρείς το ατού της σχεδόν ιδιωτικής προβολής, σαν ευλογημένος απόκληρος που έπιασε την καλή. Η πόλη σου δείχνει το καλό της πρόσωπο και σε επιβραβεύει που δεν την άφησες μόνη.

 

 

Άρης Αλεξανδρής