,

Το τέλος του γάτου μου και η φυσική επιλογή

Στον θρήνο του Αδριανού για τον πρόωρα χαμένο σύντροφό του, Αντίνοο, δεν γίνεται σαφές αν ο Αδριανός κλαίει για τον ίδιο τον Αντίνοο ή για τον εαυτό του. Ήταν το κρίμα για τα πνιγμένα νιάτα που του προκαλούσε τόση ψυχική οδύνη ή η προσωπική του ματαίωση; Τον συνέθλιβε η χαραμισμένη ζωή ενός νέου ή το ότι ο νέος φεύγοντας έπαψε να του ανήκει και να τον ζωοδοτεί; Μάλλον τον πονούσαν και τα δύο, μαζί με μια δυσοίωνη υπόνοια μοιρολατρίας. Ήταν και η ανυστερόβουλη θλίψη, ήταν και το εγωιστικό βάσανο, ήταν κι αυτή η ειρωνική αίσθηση πεπρωμένου που πλήττει περισσότερο όσους ανδρώνονται σνομπάροντάς την. Όλα αυτά μαζί συνέθεταν το άλγος της απώλειάς του, ένα ανομοιογενές κράμα από τα πιο ευγενή και τα πιο ζωώδη ένστικτα του ανθρώπου. Λίγο κλάμα γι’ αυτόν που έφυγε, λίγο κλάμα για το κενό που άφησε.

Όταν υιοθέτησα τον γάτο μου, πέρασαν πολλά σενάρια απ’το μυαλό μου για το πώς θα διατάρασσε τη ζωή μου και πώς θα προστάτευα το ιδιωτικό μου κεκτημένο από την εισβολή του. Σκέφτηκα όλα τα ενδεχόμενα, έλαβα κάθε λογική προφύλαξη, ήμουν έτοιμος να τον διαπαιδαγωγήσω αυστηρά και πονηρά για το καλό και των δυο μας, αλλά ούτε που φαντάστηκα ότι θα πέθαινε 15 μέρες αργότερα, καταφέρνοντας το μόνο είδος εισβολής για το οποίο δεν είχα προετοιμαστεί. Η παθητική επιθετικότητα με νίκησε. Αυτός έμεινε φεύγοντας, κι εγώ έμεινα απορημένος.

Υστερία, γιατροί, νοσηλείες, φάρμακα, κώμα, θάνατος, τύψεις, πολύ κλάμα και μετά ξανά τύψεις για το αν το κλάμα αποδίδεται στις σωστές κατευθύνσεις σε σωστές δόσεις. Έκλαιγα για το καημένο πλάσμα που υπέφερε και δεν γινόταν με τίποτα να ζήσει, και τσατιζόμουν που έβλεπα ότι το κλάμα ώρες ώρες πήγαινε να κυλήσει στα ναρκισσιστικά αυλάκια της αυτολύπησης, λες και ήμουν εγώ το θέμα. Θυμήθηκα με ντροπή τα ομφαλοσκοπικά μοιρολόγια των ναρκωμένων συγγενών στις κηδείες, που στέκονται δίπλα στο φέρετρο σα να ‘χουν ξεχάσει ποιος πέθανε πραγματικά, έτοιμοι να κηδέψουν τους εαυτούς τους με χωμάτινη εγωπάθεια.

Ευτυχώς που έκλαψα εγώ τον εύθραυστο γάτο, γιατί μου φάνηκε ότι οι περισσότεροι έκλαψαν για μένα. Ανησυχαστική η εξοικείωση τόσων ανθρώπων με τη δαρβίνειο φυσική επιλογή – κάτι σαν βιολογική νομιμοποίηση για το δίκαιο του ισχυρού. Πολλές γάτες εγκαταλείπουν τα αδύναμα μωρά τους ως χαμένα από χέρι, πολλοί γιατροί προοικονομούν το τέλος των μωρών χωρίς διάγνωση, πολλές φορές τα ίδια τα μωρά τείνουν να φεύγουν απ’ τη φωλιά τους για να πεθάνουν κρυμμένα. Μια ορμέμφυτη συνθηκολόγηση με το αναπόδραστο τέλος, εντελώς αντίθετη από τις απελπισμένες παρατάσεις που δίνουν οι άνθρωποι στους εαυτούς τους.

Μεγάλο μέρος της λύπης μου είχε να κάνει με το ότι ο γάτος έφυγε αδύναμος κι ασθενικός, χωρίς να έχει ταλαιπωρήσει κανέναν αρκετά ώστε να του αναλογεί ένα μερίδιο ευθύνης σε οτιδήποτε. Πέθανε πεντακάθαρος κι αυτό ήταν εντελώς τρομακτικό, γιατί προσέθεσε μια πρέζα βίαιης αδικίας στην ασχήμια του θανάτου. Δεν κυνήγησε πουλιά, δεν γρατζούνισε τίποτα, μέχρι και οι δαγκωματιές του ήταν ανίκανες να πονέσουν. Όταν πρωτομπήκε σπίτι μού φάνηκε τόσο μικροσκοπικός που δυσκολεύτηκα να τον φανταστώ να μεγαλώνει ποτέ του, έμοιαζε προορισμένος για αιώνια βρεφικότητα. Και κατά σατανική σύμπτωση σ’ αυτήν παρέμεινε – η εντύπωση του μεγέθους πρόδωσε τη μισερή ζωή σαν εκείνες τις μακάβριες βυζαντινές αγιογραφίες που δείχνουν τον Ιησού βρέφος με αραιωμένα μαλλιά για να προδικάσουν το τέλος του.

Λίγες στιγμές αφότου πέθανε, μάζεψα τα πράγματά του και τα ανέβασα στο πατάρι, γιατί για κάποιον λόγο μου φαινόταν προσβλητικό να τα αφήσω να επιπλέουν στον χώρο χωρίς να ‘ναι ο γάτος παρών. Προσβλητικό, ανάρμοστο και λάθος, μια αισθητική ασυνταξία που χάζευε ειρωνικά την ήττα μου απλωμένη στο σπίτι. Κι όταν όλα εξαφανίστηκαν ένιωσα πολύ καλύτερα γιατί ήταν σα να ξόρκισα τα σκεύη του θανάτου και να κράτησα αυτόν εκεί ακέραιο. Πράγματι, σήμερα τον ακούω στις γάτες που παίζουν στον ακάλυπτο και στο επίμονο περιστέρι που περπατάει το πρωί στο υπόστεγο και δεν φεύγει μαζί με τ’ άλλα όταν τα τρομάζω. Το Καλούλι πέθανε ως μονάδα αλλά αφομοιώθηκε ως μέρος του όλου. Τώρα είναι πάντοτε παντού.

Άρης Αλεξανδρής

  • Foufoutos

    :/

  • mitsos karanikolas

    Λυπάμαι πολύ. Μου έχει τύχει. Γράφεις πάρα πολύ καλά για 25άρης. Και τις 2 τελευταίες σου προτάσεις για την θεώρηση του θανάτου ως επανένωσης της μονάδας με το όλο, θα τις έγραφε μόνο ένας μεγάλος θεολόγος ή ένας καζαντζάκης.

  • darkandinvisible

    ’tis the blight man was born for / it is Margaret you mourn for http://www.poetryfoundation.org/poems-and-poets/poems/detail/44400