,

Το Gotham είναι το revelation της χρονιάς

Από την Antonella Lopas

 

Ήμουν και παραμένω φαν της DC comics. Ναι, η marvel έχει διαχειριστεί τους ήρωες της πολύ καλύτερα και έχει κάνει πολύ μεγαλύτερο μπαμ και όλοι γίνατε ξαφνικά geeky fans μόλις σκάσανε οι avengers. Ο batman όμως, και όλα τα sub-storylines των minor και major villains έχουν επεξηγηθεί, ανασκευαστεί, μεταφερθεί ένα εκατομμύριο φορές and there is a reason for that. Όποτε ανακοινώνεται μία καινούργια μεταφορά του iconic batman στην μικρή ή στην μεγάλη οθόνη κάθε σούπερ φαν που σέβεται τον εαυτό του και τις ώρες που έχει σπαταλήσει ξεκοκαλίζοντας comic books νιώθει ένα μικρό σκίρτημα στην καρδιά.

Ανησυχείς μήπως αυτή η νιοστή interpretation σου ξεφτιλίσει το είδωλο των παιδικών –και όχι μόνο, εδώ που τα λέμε- χρόνων. Το ίδιο αισθάνθηκα και εγώ όταν διάβασα πρώτη φορά πέρυσι ότι θα βγει το continuous prequel του batman  και θα πραγματεύεται την διάτρηση της κοινωνίας της Γκόθαμ με κεντρικό ήρωα τον αστυνόμο Γκόρντον. Ίσως τον 2ο πιο σημαντικό χαρακτήρα, τουλάχιστον σύμφωνα με την σινεματική εκδοχή του Νόλαν. Αρχικά αγχώνεσαι, τρως τα νύχια σου, αποφεύγεις να ξεκινήσεις να παρακολουθείς την σειρά για να μην απογοητευτείς. Ναι ναι,  αυτή είναι η ψυχολογία του σούπερ φαν. Είδατε όλοι ένα Τhor και ένα Αvengers και γίνατε ειδικοί. News flash, τα κόμικς είναι essential για να καταλάβεις τις πράξεις των ηρώων, είναι κανονικά βιβλία με δομή και ουσία, γι αυτό εάν δεν έχεις διαβάσει, δεν δικαιούσαι να εκφράζεις άποψη περί των ταινιών.

Περίμενα φυσικά η σεζόν να φτάσει στο τέλος της για να ξεκινήσω να το παρακολουθώ. Classic binge watching super geek. Από δω και στο εξής μπορεί να υπάρξουν κάποια μικρά spoilers οπότε οφείλω να προειδοποιήσω τα ψυχωτικά αδέρφια εκεί έξω.  S P O I L E R ALERT!

Η διηγηματική προσέγγιση της σειράς ακολουθεί ένα μέτρο “τόσο-όσο” που ταιριάζει απόλυτα σε μία full main season εβδομαδιαία σειρά. Ως full main season ορίζω της σειρές 22-26 επεισοδίων, τα οποία ξεκινούν να προβάλλονται Οκτώβριο και σταματούν το Μάιο. Η σειρά πιάνει την ιστορία από την απόλυτη αρχή , δηλαδή την δολοφονία των γονιών του Bruce Wayne. Αυτό το περιστατικό στα περισσότερα adaptation του μπατμαν έως τώρα παρουσιάζεται σαν εφιαλτικό ονειρικό φλας μπακ του ενήλικου πλέον Bruce. Εδώ συναντάμε και το πρώτο twist διότι η δολοφονία των Waynes δεν είναι τυχαία. Όπως και τα πάντα τελικά στο dc universe δεν συμβαίνουν τυχαία. Κάθε λεπτό κάθε πλάνο έχει νόημα και αυτό το καταλαβαίνεις από το 2ο επεισόδιο. Η σειρά σε κρατάει hooked από το πρώτο ως το 43ο λεπτό του κάθε επεισοδίου. Η συγκυρία δεν υπάρχει σαν έννοια και κάθε στιγμή δράσης στηρίζεται σε ένα thick πολύπλοκο storyline που εξελίσσεται live παράλληλα.

Το πρώτο αξιοσημείωτο στοιχείο της σειράς είναι οι σκηνές δράσης. Συνήθως τα τηλεοπτικά πονήματα με μεστό storyline δεν προλαβαίνουν να χωρέσουν και τις απαραίτητες σκηνές βίας. Στηρίζονται στα βαθύτερα νοήματα , στα υπονοούμενα, στους συμβολισμούς και στην επιβλητική μουσική επένδυση. Εδώ όμως υπάρχει η τέλεια ισορροπία. Δεν βαριέσαι από το πολύ μπλα μπλα αλλά ούτε χαμηλώνεις κάθε 2 λεπτά το volume από τα εκκωφαντικά μπαμ μπουμ. Η έννοια της δράσης επαναπροσδιορίζεται στα τηλεοπτικά δρώμενα και αυτός είναι ο ένας λόγος για να παρακολουθήσεις αυτή την σειρά.

Ο δεύτερος λόγος είναι οι εξαιρετικές αλλά όχι καρατερίστικες over the top ερμηνείες. Ναι σαν κλασική αμερικανική σειρά έχει την ηλίθια γκόμενα χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης που πιθανότατα πηδάει ο παραγωγός και το μόνο που κάνει είναι να σπάει τα αρχίδια του πρωταγωνιστή (βλέπε Barbara). Ακόμα και αυτή όμως έχει ένα ευρηματικότατο twist που δεν την κάνει απόλυτα βαρετή (ΒΛΕΠΕΤΕ, ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΠΩ ΟΣΟ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ!) . Οι ερμηνείες όμως των δύο βασικών ντετέκτιβς καθώς και του πιτσιρικά Βruce είναι ε ξ α ι ρ ε τ ι κ έ ς .  Επίσης, οι villains έχουν όλοι κάτι από μεθοδικότητα mobster επίπεδου the godfather αντί για εξόφθαλμη οξεία παράνοια και αυτό δίνει το απαραίτητο touch ρεαλιστικότητας για να μπορεί να παρακολουθήσει την σειρά και κάποιος μη μυημένος.

Για τους μυημένους όμως, από το 5ο επεισόδιο αρχίζει η ρίγη. Πρώτον γιατί ο Penguin , που είναι κ ο βασικός supervillain γι’αυτή την σεζόν, ενσαρκώνεται τόσο καλά και με τόση λεπτομέρεια που επιτέλους βλέπεις ότι διαφέρει πολύ από τον Joker. O ηθοποιός που τον υποδύεται έπαιζε το 2006 στο Accepted με τον Justin Long, εκείνη την κωμωδία με τον τυπάκο που δεν περνάει σε κανένα πανεπιστήμιο και φτιάχνει δικό του. Ο Penguin κάνει τον OCD weirdo και ο Jonah Hill είναι ακόμα πιτσιρικάς και τόφαλος. Το αναφέρω γιατί όσοι έχετε δει αυτή την ταινία θα τον θυμηθείτε αμέσως. Δεύτερον γιατί μετά από πολλά χρόνια επιστρέφει ο Edward Nygma ή αλλιώς THE RIDDLER.  O Riddler είναι ο πιο γαμάτος και ταυτόχρονα ο πιο υποτιμημένος κακός στην ιστορία των κόμικς. Το mega-twist εδώ είναι ότι τον βλέπουμε σαν βοηθό στο forensics department της αστυνομίας. Ο πιο μορφωμένος, και δημιουργικός κακός είναι με τους καλούς μπάτσους και βλέπουμε σε κάθε επεισόδιο την τρέλα του να χτίζεται πετραδάκι πετραδάκι. Αγαπημένη σκηνή όταν σε ένα επεισόδιο ο Γκόρντον του ζητάει την συμβουλή του για να πιάσει μία ομάδα δολοφόνων που σπέρνουν πανικό στην Γκόθαμ , εκείνος τους μεταφέρει τα απαραίτητα στοιχεία και το τελευταίο πλάνο είναι ο Riddler να πίνει ανέμελος καφέ από μία κούπα που έφτιαξε αυτός με το legendary graphic ερωτηματικό που θα αποτελέσει και το trademark του αργότερα.  Θέλεις κυριολεκτικά να χωθείς στην οθόνη για να προειδοποιήσεις τον Γκόρντον.

Και αυτή η πώρωση είναι η αφορμή μου να γράψω τα παραπάνω. GEEKS UNITE! Το masterpiece της χρονιάς είναι σειρά και όχι ταινία. Και τέλος να πω ότι ελπίζω το Suicide Squad να μην είναι μαλακία όπως αρχικά φαίνεται από το καστ. ΑΜΗΝ.