,

Το How to Get Away with Murder είναι ο εθισμός που χρωστάς στον εαυτό σου

Πάντα έβρισκα μια ιδιαίτερη γοητεία στις σειρές που βασίζονται σε εξειδικευμένο αντικείμενο, αλλά καταφέρνουν να το κάνουν κτήμα των πολλών χωρίς τραγικές εκπτώσεις, με σχετική αληθοφάνεια και με καλές ερμηνείες. Το να χτίσεις ένα χαριτωμένο, generic story και να πλάσεις αστεία επεισοδιάκια πάνω σ’ αυτό, είναι κάτι που έχουν κάνει άπειροι, μπορεί να βγει καλό ή και πολύ καλό, αλλά δεν είναι και τίποτα σπουδαίο. Στο τέλος μένουν μόνο οι ατάκες. Το να θεμελιώσεις, όμως, έναν αυστηρό θεματικό άξονα και να φτιάξεις ένα σύμπαν που θα απορρέει και θα καταλήγει πάντα σ’ αυτόν, σε ένα -σχεδόν επιστημονικά- μελετημένο πλαίσιο, είναι πολύ πιο δύσκολο αλλά και συναρπαστικό. Ακριβώς αυτό πέτυχε το How to Get Away With Murder. Και νομίζω ότι έχει τα φόντα να γράψει ιστορία.

H Annalise Keating (Viola Davis) είναι μια επιτυχημένη και ατρόμητη δικηγόρος που παράλληλα διδάσκει ποινικό δίκαιο σε ένα εκλεκτό πανεπιστήμιο της Φιλαδέλφειας. Το μάθημά της στηρίζεται κυρίως στην πρακτική εμπειρία της από την ενεργό δράση της στο δικηγορικό επάγγελμα, ενώ από το πρώτο επεισόδιο την βλέπουμε να επιλέγει την αφρόκρεμα των φοιτητών της για να επανδρώσει την ομάδα των interns που θα ‘χουν την τύχη να δουλέψουν στο γραφείο της και να ζήσουν από κοντά τις υποθέσεις της (και την ίδια ως αφεντικό).

Πολύ γρήγορα εισαγόμαστε στον ανορθόδοξο νομικό της κόσμο και παρακολουθούμε την εξέλιξη της ιστορίας σε δύο διαστάσεις, που όμως τέμνονται και εφάπτονται σε αρκετά σημεία. Αφενός, δηλαδή, στη διάσταση των επαγγελματικών τεκταινομένων και αφετέρου στη διάσταση του προσωπικού της δράματος, στις οποίες εμφιλοχωρούν με διάφορους τρόπους και οι φοιτητές- interns. Το αποτέλεσμα είναι μια ευφυέστατη και πολυσχιδής πλοκή που συνιστά κράμα γεγονότων, υποθέσεων, μυστηρίων, ανατροπών και λογικών συλλογισμών, και ελίσσεται αριστοτεχνικά ανάμεσα στο legal drama και το θρίλερ.

Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα παιχνίδι προηγμένης λογικής που όμως δεν υπακούει πάντα σε τυπικούς κανόνες, ένα εθιστικό και λαβιρυνθώδες mindfuck που σε προκαλεί να σκεφτείς ως θύμα και θύτης για να σταθμίσεις συμφέροντα, κινδύνους και πιθανότητες. Η σειρά σε μυεί, δηλαδή, σε έναν ορισμένο τρόπο σκέψης που αν έχεις σχέση με τη νομική επιστήμη θα σου φανεί οικείος και θα σε τέρψει αφάνταστα, ενώ αν είσαι εντελώς άσχετος με το κόνσεπτ, θα σου φανεί ακαταμάχητος, παράδοξος (και ενδεχομένως υπερβολικός).

Ασυνήθιστα εικονοκλαστική δε, βρίσκω την επιλογή των σεναριογράφων να απόσχουν από ηθικούς συμψηφισμούς, corny αμερικάνικες ωραιοποιήσεις και έμμεσους διδακτισμούς σε ό,τι αφορά την οικοδόμηση των χαρακτήρων. Στο How to Get Away With Murder οι έννοιες της ηθικής ακεραιότητας και της δικαιοσύνης κάμπτονται, τα όρια και οι διάφορες αποχρώσεις τους αμφισβητούνται και επαναπροσδιορίζονται διαρκώς, και τελικά τα πάντα καλύπτονται από ένα πέπλο σχετικισμού που καταπνίγει κάθε βεβαιότητα περί σωστού και λάθους. Μέσα από τα δαιδαλώδη εγκλήματα και τις πληθωρικά υποκειμενικές υποστάσεις τους, συνειδητοποιούμε ότι το δίκαιο και το άδικο είναι παράμετροι αμελητέες όταν υπάρχει μεγάλο συμφέρον κι ένας αποτελεσματικός τρόπος να το διεκδικήσεις.

Οι ηθοποιοί παίζουν εκπληκτικά (κυρίως η Viola που κεντάει), ενώ για άλλη μια φορά οι Αμερικάνοι βιρτουόζοι αποδεικνύουν ότι μπορείς να παντρέψεις τα πάντα, όσο ασύμβατα κι αν είναι μεταξύ τους (χιούμορ, κινηματογραφική δράση, μυστήριο, εγκεφαλικά παιχνίδια, συγκίνηση, κοινωνικά δράματα), αρκεί να κατέχεις την τέχνη.

Άρης Αλεξανδρής

  • Κική Ηπειρώτου

    Θα σε ευχαριστώ αιώνια.

  • sakisvelk

    Eγω θα σε καταριεμαι γιατι επαθα εθισμο μαζι της(την Αναλιζ εννοω…).Τι ρολος θεε μου !!!