,

Το έξω πέθανε

 

Κάθε φορά που πηγαίνω σε μέρη με πολύ κόσμο, δεν αισθάνομαι απλώς να ασφυκτιώ. Αισθάνομαι ότι έχω κληθεί να βοηθήσω στην εκτέλεση ενός συλλογικού καθήκοντος, χωρίς να έχω ακριβή γνώση του καθήκοντος αλλά και του ρόλου μου πάνω σ’ αυτό. Επιπλέω δύσκαμπτος σε μια θάλασσα ασυνήθιστα συμπαγή και δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο επιλέγω να ακινητοποιηθώ με αυτό τον τρόπο, δίπλα σε εξίσου αδρανή άτομα, που ένας θεός ξέρει αν έχουν κι αυτά επίγνωση της θέσης τους. Ίσως αυτά να μην ενδιαφέρονται για το μάταιο της μαζικής συνάθροισης, ίσως να αρκούνται στο ότι καταφέρνουν να υπάρξουν αβίαστα μεταξύ πολλών άλλων, αλλά εμένα με τρώει διαρκώς μια γνήσια απορία: Γιατί βγαίνουμε όταν μας λένε οι άλλοι πως πρέπει να βγούμε και γιατί επιλέγουμε να βγούμε όλοι την ίδια ώρα, παρότι δεν γνωριζόμαστε, ούτε έχουμε την πρόθεση να γνωριστούμε ;

Πολλές φορές έχω προσπαθήσει να αποκρυπτογραφήσω τη μυστική αίγλη της κοσμικής εξόδου, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να την διαλευκάνω. Την επίμαχη στιγμή, όλοι μοιάζουν να ενδιαφέρονται μόνο γι’ αυτό που συνέβη λίγο πριν και για όσα θα ακολουθήσουν στη συνέχεια. Κανείς δεν βρίσκει ενδιαφέρον το παρόν- όλοι το διαχειρίζονται ως ένα αναγκαστικό στάδιο ανάμεσα στην εξιδανικευμένη ανάμνηση και τη μυθοποιημένο μέλλον.

Δεν μπορώ να φανταστώ πώς είναι δυνατόν κάποιος να περνάει καλά όταν του λένε πως πρέπει να περάσει καλά ή τέλος πάντων, όταν ολόκληρη η απόπειρά του να περάσει καλά, εδράζεται σε μια γενική αντίληψη και προσδοκία πως τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να το κάνει. Ο ψυχαναγκασμός αυτός δεν με οδηγεί στον αυθεντικό προορισμό της διασκέδασης, ακόμα κι αν τυπικά, οι συνθήκες είναι διαμορφωμένες για αυτό το σκοπό. Ειλικρινά, όμως, ποιος είχε πρώτος την ιδέα να ξεδίνουμε όλοι σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο, με παρόμοιο τρόπο; Η αισθητική της βραδινής εξόδου και η ιδεολογική κλωνοποίηση που συνεπάγεται, μου δίνουν την εντύπωση ότι προσπαθούμε όλοι να ξεπληρώσουμε μια απροσδιόριστη συμπαντική ευεργεσία, χωρίς να συνειδητοποιούμε το ανούσιο της όλης ιεροτελεστίας. Σε ποιον χρωστάμε την ορθοστασία, το πληρωμένο small talk και την άβολη κοινωνική συναναστροφή, που όλοι λίγο μετά θα ευχηθούν να είχε γίνει κάπως αλλιώς ; Στον εαυτό μας, σίγουρα όχι.

Δεν μου αρέσει να βγαίνω το Σάββατο γιατί δεν αντέχω τη μαζική μιζέρια της παθητικής προσμονής για κάτι σημαντικό, που αντιδιαστέλλεται τόσο ειρωνικά προς την ενεργητική αναζήτηση μιας κάποιας ουσίας, η οποία θα ‘πρεπε να είναι και το ζητούμενο. Ο κόσμος που περιμένει από την τύχη και τις συγκυρίες να νοηματοδοτήσουν τις ώρες και την ενέργειά του, με βυθίζει σε μια κατάσταση ανείπωτης ανίας. Η πρωτοβουλία έχει αντικατασταθεί από μια βολικότατη συμπόρευση με κάποιο τυποποιημένο ρεύμα που υπόσχεται πολλά, αλλά σπανίως αποδίδει, και κανείς δε μοιάζει να ανησυχεί που η ζωή του ακολουθεί την πεπατημένη με τόσο προβλέψιμο τρόπο.

Δεν ξέρω αν το έξω πέθανε, δεν ξέρω αν το χλιαρό socializing είναι σημείο των καιρών ή σύμβολο εποχής, αλλά πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να δοκιμάσουμε και κάτι άλλο. Ας μείνουμε σπίτι λίγο παραπάνω, ας δοκιμάσουμε να βγούμε και πουθενά αλλού, κάποιες άλλες ώρες πέρα από τις παραδοσιακά επιβεβλημένες. Στο τέλος μπορεί και να πετύχουμε κάτι ανήκουστο, να περάσουμε πραγματικά καλά μια φορά, έτσι για αλλαγή.

  • Roman Box

    Αυτό που περιγράφεις είναι ένα σύμπτωμα των 30άρηδων. Βαριόμαστε να σκοτώνουμε την ώρα μας όρθιοι μέσα σε πλήθος αδιάφορων ανθρώπων. Έχουμε πήξει τόσο όλη την βδομάδα με 10ώρα εργασίας και πόση ώρα πήγαινε έλα που τα πσκ θέλουμε απλά να ασχοληθούμε με κάτι πραγματικά ιδιαίτερο και ουσιαστικό που να αξίζει να “κουραστούμε” λίγο ακόμα και όχι να κάνουμε τους 20χρονους ποζεράδες που όλη μέρα ξύνονται σε πανεπιστήμια η σε παρτ ταιμ δουλειές και ζούνε με την υποστήριξη των γονιών τους.

  • BLERG

    Εεεε το συνειδητοποιείτε πως δεν είναι όλοι παντρεμένοι (τυπικά ή άτυπα) και με δικό τους σπίτι για να έχουν την πολυτέλεια (ναι, πλέον είναι) να αράζουν μέσα έτσι; Δεν πειράζει καθήστε μέσα όλο το Σ/Κ να πηδηχτείτε και να δείτε netflix (η ακομα χειρότερα ελληνική τιβι μπρρρρ) και μετά πίσω στα αφεντικά σας για δουλεία! Πιο πολύς χώρος για μας τους υπόλοιπους έξω.