,

Είδα το Interstellar και ήταν ένα masterpiece

Και αυτοί είναι οι λόγοι:

Η διαπλοκή ρεαλισμού και επιστημονικής φαντασίας είναι απολύτως ομαλή και προσφυής, και παρά τον σουρεάλ χαρακτήρα της, ούτε με ξένισε ούτε γελοιοποίησε την ταινία στα μάτια μου. Ίσως επειδή από μόνο του το κομμάτι του ρεαλισμού είναι εκ των πραγμάτων κάπως τραβηγμένο (η ταινία εκτυλίσσεται σε μια χρονική περίοδο που η Γη είναι εξουθενωμένη και με ελάχιστους πόρους), η sci fi εξέλιξη να “κούμπωσε” χωρίς να διαταράξει εννοιολογικά το έργο.

Το story συνδυάζει το ανθρώπινο δράμα με την υπαρξιακή ενατένιση και τον επιστημονικό στοχασμό κατ’ ιδανικά μέρη. Δεν μου φάνηκε, δηλαδή, να γίνεται έκπτωση σε κάποιον απ’ τους βασικούς πυλώνες προς όφελος κάποιου άλλου (και, αν έγινε, δεν έγινε αντιληπτή). Τίποτα δεν με κούρασε, παρά την τρίωρη διάρκεια, γιατί όλα ήταν γεωμετρημένα και καλοζυγισμένα.

Το ανθρώπινο δράμα που ανέφερα πιο πάνω, εν μέσω του πολυσχιδούς και μερικώς μόνο καταληπτού διαστημικού concept, κρατάει ικανοποιητικές αποστάσεις από το γραφικό μελό, κι έτσι δεν φτηναίνει το τελικό αποτέλεσμα. Συνυφαίνεται πειστικά με το ταξίδι στο διάστημα και ξεφεύγει από το στενό πλαίσιο των σχέσεων των πρωταγωνιστών, αποκτώντας συμβολικές διαστάσεις (προσέξτε π.χ πώς ανακινούνται οι έννοιες της θυσίας, του ατομικού και ευρύτερου συμφέροντος, της προδοσίας, του απρόσωπου καθήκοντος, της ηθικής κ.λ.π). Δεν είδαμε χαζές υστερίες, ούτε ειδύλλια και σεξ, μόνο την απαραίτητη συναισθηματική ποικιλία και ένταση για να ξετυλιχτεί ο “μύθος”.

Εξεπλάγην ευχάριστα και το βρήκα και αρκετά εικονοκλαστικό που η ταινία δεν στηρίχθηκε στο χιλιοπαιγμένο εύρημα των εξωγήινων (και μιλάμε για έργο του οποίου η δράση βρίσκεται κατά το πλείστον εκτός Γης). Υπήρξαν ελάχιστες υπόνοιες περί εξωγήινης ζωής που τελικά διαψεύστηκαν κιόλας, κι όλο αυτό έδωσε κατά τη γνώμη μου πολλούς πόντους στο σενάριο και τη σκηνοθεσία. Θέλει μεγάλη μαεστρία να συναρπάσεις και να κρατήσεις το ενδιαφέρον ζωντανό, χωρίς να αξιοποιήσεις κλισέ κράχτες που παραδοσιακά συγκινούν και εξιτάρουν τον κόσμο. Στο τέλος, αυτό που έμεινε, ήταν η σπουδή στο μεγαλείο του ανθρώπου (ανεξάρτητα από την αμφιβολία, την αμφισβήτηση, την καχυποψία και την υπερβολή που αυτό εγείρει) και όχι ένας ακόμη μυστηριακός απόηχος της διαστημικής απεραντοσύνης.

Οι ερμηνείες είναι συνολικά πολύ καλές και δένουν μεταξύ τους, με εξαίρεση την Anne Hathaway που βρίσκεται σε μια μόνιμη κατάσταση overacting λες και τα γυρίσματα των Άθλιων δεν σταμάτησαν ποτέ. Υπερβολικός στόμφος και θεατρικότητα σε σημεία όπου θα την ήθελα λίγο πιο cool.

Ο ρυθμός είναι γρήγορος, αλλά όχι βιαστικός. Σε κάποιες φάσεις, βέβαια, ένιωσα λίγο ότι έχανα τη μπάλα από πλευράς timing (πότε πέρασαν τόσα χρόνια, πότε κοιμήθηκαν, πότε ξύπνησαν), αλλά από την άλλη, με αυτόν τον τρόπο η ταινία δεν έκανε κοιλιά και η δράση προωθήθηκε άμεσα, χωρίς βαρετές παρεκβάσεις και αλλοίωση του νοήματος.

Μου άρεσε που δεν προσπάθησε να απαντήσει με εικαστικό, φιλοσοφικό ή πολιτικό τρόπο στα “μεγάλα ερωτήματα”. Απλώς έδωσε μορφή σε μία ακραία (;) πιθανότητα. Δεν πούλησε δηλαδή ούτε καθηλωτικά ουράνια πλάνα για να μεταμφιέσει την ένδεια σε δέος, ούτε βαρύγδουπες μεγαλοστομίες για να σε ψαρώσει, ούτε το αμερικάνικο όνειρο με τις corny προεκτάσεις του για να κάνει προπαγάνδα. Ήταν αυτό που ήταν, μια ωραία ιστορία επιστημονικής φαντασίας με άξονα την ουσία του πραγματικού ανθρώπου, και όχι μια κλισέ κινηματογραφική καρικατούρα.

  • συμφωνω απολυτα με μια μικρη μονο ενστασουλα για το τελος. δλδ αντε να δεχτω οτι οντως ο μαθιου μπηκε σε μια βιβλιοθηκη αναμνησεων και δεν πεθανε οπως θα ταν το φυσιολογικο (γτ ως τοτε η ταινια ανταποκρινονταν αρκετα καλα στη πραγματικοτητα οσο το δυνατον περισσοτερο), αλλα οταν ξυπνησε κιολας απλως αισθανθηκα οτι ακομα και σ αυτη τη τοσο δυνατη ταινια επρεπε να υπαρξει το happy end που μπορει να φτιαχτηκε ενω ουδεμια σχεση εχει με τη φυσικη εξελιξη των πραγματων. απ κει και μετα οντως τελεια ταινια και παλι 10/10 παιρνει!