,

“Θετική Ενέργεια”: η μάστιγα της εποχής

Θετική ενέργεια: η εικονική αυτοπραγμάτωση και η νομιζόμενη άμυνα των ατόμων που βλέπουν παντού απειλές και εχθρούς, και πιστεύουν ότι τα ξορκίζουν πείθοντας τον κόσμο ότι περνάνε και νιώθουν τέλεια. Κάτι σαν το ‘είμαι καλά, περνάω μια χαρά, θέλω να του πεις ψέματα’ της Πέγκυς Ζήνα. Όλα είναι εντάξει επειδή έτσι αποφάσισαν να δηλώσουν. Και γύρω γύρω πέφτουν βόμβες και μαχαιρώματα. Από συναισθηματικό καταφύγιο, το δόγμα της θετικής ενέργειας έχει εξελιχθεί σε ολόκληρο σύστημα σκέψης και αντίληψης, που ασυλλόγιστα εξωραΐζει και την πιο σκατένια πτυχή των πραγμάτων, προς όφελος της νηπιακής ψυχολογίας του εκάστοτε θιασώτη της.

Για κάποιους ανθρώπους είναι απλώς αδύνατο να αποδεχτούν ότι πέρα από τις καλές, υπάρχουν και οι πραγματικά αισχρές, ανυπόφορες, ελεεινές στιγμές στη ζωή. Και τέλος. Χωρίς ελαφρυντικά, χωρίς περαιτέρω διαπραγματεύσεις. Plain shit. Αντιδραστικά, και σε πλήρη άρνηση όντες, επιλέγουν όχι να διδαχθούν κάτι από την ατυχία, αλλά να τη μεταμφιέσουν σε κάτι αισιόδοξο, λες και τα λόγια με τα οποία περιβάλλεται μία μαλακία θα την κάνουν λιγότερο μαλακία. Η όλη εκστρατεία κουκουλώματος και βαυκαλισμού αποκτά σχεδόν δικτατορικές διαστάσεις, καθώς οι υποστηρικτές της προσπαθούν να την επιβάλουν στους άλλους με το ζόρι, προκρίνοντας τη μόνιμη ευφορία τους ως την μοναδική πρέπουσα στάση ζωής. Με το που κάποιος επιχειρήσει να αμφισβητήσει τη σκοπιμότητα και την αυθεντικότητα του κύματος αγάπης που εκπέμπουν επί παντός επιστητού, κηρύσσουν ιερό πόλεμο και του επιτίθενται λες και πρόκειται για τον χειρότερο εχθρό τους. Και, εδώ που τα λέμε, είναι πράγματι εχθρός τους, γιατί εκπροσωπεί τον μέσο όρο της πραγματικότητας, την άβολη κανονικότητα που εξισορροπεί καλό και κακό, της οποίας και αποτελούν εμμονικούς αρνητές.

Το λυπηρό με τους οπαδούς της αυτιστικής “θετικής ενέργειας” (πέραν της παρανοϊκής αλλοίωσης της πραγματικότητας καθεαυτήν) είναι ότι με την καταχρηστική εξομοίωση καλού και κακού, έχουν πάψει να διακρίνουν και να εκτιμούν το πραγματικά καλό, αυτοτελώς. Αφού όλα είναι εν δυνάμει υπέροχα, τίποτα δεν ξεχωρίζει – τα πάντα συναποτελούν μία χλιαρή σούπα η οποία τους θρέφει τόσο όσο χρειάζεται, καθημερινά. Καμία εξέλιξη, καμία αλλαγή, καμία πρόοδος, “αγάπη μόνο” και αποκρουστικά είδωλα καταναγκαστικής ευθυμίας και προγραμματισμένης φυσιολογικότητας. Η μόνη φάλτσα νότα στη μελωδία είναι όσοι αρνούνται να ενταχθούν στην ενορχήστρωση.

Έχοντας συναναστραφεί αυτούς τους ανθρώπους πολύ περισσότερο απ’ όσο θα ‘θελα, έχω συμπεράνει ότι η εμμονή τους στην ωραιοποίηση του περιβάλλοντος είναι ως επί το πλείστον τακτική επιβίωσης -υποβολιμαία πολλές φορές- αλλά αληθινά απαραίτητη για την διατήρηση της ψυχικής ισορροπίας τους. Πρόκειται για άτομα που δεν έχουν ούτε το σθένος ούτε την απαραίτητη συγκρότηση για να διαχειριστούν την εμετική δουλειά, το άπληστο αφεντικό, τους ανεπαρκείς φίλους τους ρεαλιστικά, γι’ αυτό και καταλήγουν να παραμετροποιούν το όλο σκηνικό εικονικά, να το αναβαπτίζουν, και να το αντιμετωπίζουν όπως θα του έπρεπε, αν ήταν άλλο. Πάρτε ως παράδειγμα τις κοινωνικές κλίκες που ευδοκιμούν σε κάθε σύγχρονο κύκλο, με άτομα που στην καλύτερη περίπτωση μισιούνται, αλλά για κάποιο λόγο υποδύονται τους αγαπημένους κοινωνούς ενός αμοιβαίου οράματος, μιας μεγάλης αγάπης την οποία όλοι χαϊδεύουν δημοσίως αλλά κανείς δεν εννοεί ιδιωτικά.

Από την άλλη, βέβαια, δεν πρέπει να παραγνωριστεί η σπεκουλαδόρικη πλευρά του πράγματος, η πολιτική (κυρίως) εμπορευματοποίηση της “θετικής ενέργειας” που συσπειρώνει ανερμάτιστο κόσμο γύρω από μια κοινή ιδέα για να πυροδοτήσει στοχευμένες επιθέσεις κατά ιδεολογιών, απόψεων και ατόμων. Όποιος σου χαλάει τη θετική ενέργεια, άλλωστε, είναι πιθανότατα φασίστας (τι ωραία που φοριέται αυτή η έννοια όταν τη νοηματοδοτείς υποκειμενικά), και πρέπει να τον πατάξεις άμεσα. Παράλληλα, η ομαδοποίηση κάτω από την ομπρέλα της “θετικής ενέργειας” είναι μία εξαιρετικά αποδοτική τεχνική αποπροσανατολισμού του κόσμου απ’ ό, τι τον υπονομεύει και τον βλάπτει κατ’ ουσίαν. Το σκεπτικό είναι χριστιανικής δογματικής σύλληψης με χιπστερίζον, όμως, περίβλημα: Δεν ασχολούμαστε με το κακό, του γυρνάμε και το άλλο μάγουλο, και στο μεταξύ διοχετεύουμε όλη μας την ενέργεια στο βάψιμο παγκακιών και στις δωρεάν αγκαλιές στους δρόμους. Επενδύοντας αποκλειστικά στη φροντίδα του αισθητικού περιγράμματος της ζωής μας και εξαρτώντας από το τελευταίο τη διάθεσή μας, αποστασιοποιούμαστε πρακτικά και ιδεολογικά από τα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα, αφήνοντάς τα στη διακριτική ευχέρεια “των μίζερων που μας ζαλίζουν με τον αρνητισμό τους”.

Η άδολη αισιοδοξία είναι μια έννοια εντελώς διαφορετική από την επίπλαστη νιρβάνα του προζακισμού, και συνιστά γνώρισμα ανθρώπινο. Ως ανθρώπινο γνώρισμα, λοιπόν, δεν είναι ανεξάντλητο, δεν είναι μόνιμο, δεν ισχύει παντού και πάντοτε. Είναι οκ να μην είσαι διαρκώς οκ – το ζητούμενο, άλλωστε, ποτέ δεν ήταν να είσαι συνέχεια καυλωμένος. Ρεαλισμός δεν σημαίνει μιζέρια, σημαίνει μέτρο στην αισιοδοξία και την απαισιοδοξία. Επομένως, συνέλθετε λιγάκι, φίλοι μου, που ξεκινήσατε δεύτερη καριέρα ως ευαγγελιστές της αγάπης και της ομόνοιας. Κάτι δεν πάει καλά με την ιεραποστολή σας και κατά βάθος το ξέρετε.

Άρης Αλεξανδρής

  • Συμφωνω με όσα γράφετε. Θα ήθελα να προσθέσω κάτι. Νομίζω πολλοί άνθρωποι ασυνείδητα γνωρίζουν ότι η διαρκής θετική κατάσταση ή διάθεση είναι επίπλαστη και επιφανειακή. Φοβούνται όμως ότι η παραδοχή θα ανοίξει τις πόρτες για την κατάθλιψη.
    Φυσικά, οι παρατηρήσεις αφορούς και σε ανθρώπους άλλων κοινωνιών. Επειδή έχω ζήσει στη σκανδιανβία μπορώ να επιβεβαιώσω ότι έτσι ακριβώς εκτιμούσα και εγώ τον ψυχικό κόσμο φιλανδών που είχαν δημιουργήσει την ιδανική εικόνα. Στην πραγματικότητα, και εδώ έγκειται η τραγικότητα, η ζωή τους ήταν μία διαρκής αναμέτρηση με την υποβόσκουσα κατάθλιψη.
    Ας είμαστε όμως αισιοδοξοι για τους ανθρώπους και ας τους ευχόμαστε καλή τύχη.

  • το πρόβλημα είναι ότι στην πολιτική αυτή η “θετική ενέργεια” έχει μεταβληθεί στο ιδεολόγημα της “αειφόρου ανάπτυξης” την οποία όλοι δέχονται ανεξαρτήτως -ισμού.

  • “Το μεγαλύτερο κακό είναι να θεωρήσεις ότι τίποτα δεν είναι κακό”
    — Συζήτηση με τον Θεό, Neale D. Walsch

  • “Κάτι σαν το ‘είμαι καλά, περνάω μια χαρά, θέλω να του πεις ψέματα’ της Πέγκυς Ζήνα. Όλα είναι εντάξει επειδή έτσι αποφάσισαν να δηλώσουν. Και γύρω γύρω πέφτουν βόμβες και μαχαιρώματα. Από συναισθηματικό καταφύγιο, το δόγμα της θετικής ενέργειας έχει εξελιχθεί σε ολόκληρο σύστημα σκέψης και αντίληψης …”

  • matama

    Καταλαβαίνω από που προέρχεται η γνώμη σου και συμφωνώ μαζί σου σε κάποια σημεία του άρθρου σου όπως επίσης και στην δημιουργία ενός σύγχρονου και παράλληλα ψεύτικου και επιφανειακού positive energy trend . Παρόλα αυτά θεωρώ ότι δεν έχεις λάβει υπόψιν σου ότι υπάρχει ένα πιο ουσιώδες κ σοφότερο νόημα πίσω από την φράση και ότι έχεις παραλείψει να κάνεις τον διαχωρισμό μεταξύ των οφελημάτων που η δημιουργική σκέψη μπορεί να σου προσφέρει και το λαθεμένο τρόπο με τον οποίο προφανώς ψυχικά ανισόρροποι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την ιδέα.
    Επίσης ο τρόπος με τον οποίο σήμερα προωθείτε όλη αυτή η αντίληψη της θετικής ενέργειας για έναν καλύτερο τρόπο ζωής είναι άκρως παραπλανευτικός

  • aris

    ε τοτε ας κατσουμε ολοι μαζι κ να κλαψουμε την μοιρα μας που ολα γυρω πανε χαλια κ ας κατσουμε με σταυρωμενα χερια μεχρι να πεθανουμε….. ο σκοπος της προσπαθειας για θετικη ενεργεια, δεν ειναι να ζουμε με αυταπατες, αλλα να προσπαθουμε να ειμστε θετικοι σε εναν αρνητικο κοσμο. κ στο κατω κατω που ακριβως ειναιο τοι προβλημα να προσπαθεις να εισαι θετικος? ισα ισα που δεν θα εισαι κ μιζερος

  • ANASTASIOS VRANOS

    Θετικη ενεργεια . Οπιο για την σκληρη πραγματικοτητα ,που οταν περασει η επιδραση εχεις αναγκη μεγαλυτερης δοσης , αλλα που να την βρεις.

  • Socrates

    Το να είσαι θετικός είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις στο σκατένιο κόσμο που ζούμε… άντε γαμήστε το και αυτό και πάμε όλοι μαζί να αυτοκτονήσουμε γιατί τι νόημα έχει η ζωή αν όλα είναι σκατά και μίζερα??

    • wave

      Δεν πηρες μυρωδια απο το αρθρο. Μαλλον εισαι λιγο απο αυτο που περιγραφει

  • Maria

    Τα σπάς!

  • Η θετική

    Ίσως κάποιοι να την ονομάζουν μόδα ίσως για κάποιους να είναι ένα είδος γαλήνης. Το πιο πάνω κείμενο σίγουρα δεν το έγραψε ένας άνθρωπος που προσπάθησε να κάνει καλύτερη τη ζωή του, να διαβάσει και να αγαπήσει πιο πολύ τον εαυτό του, έτσι ώστε να του προσφέρει ένα πιο υγείες περιβάλλον. Είναι κρίμα ένα τόσο μεγάλο θέμα να το βλέπετε τόσο μονόπλευρα και ψυχρά. Υπάρχει ολόκληρη επιστήμη πίσω από αυτό.

  • lestbesome

    Είναι μονόπλευρη η προσεγγιση αλλα όχι και αναληθης. Το θεμα είναι αν έχεις την πολυτέλεια να είσαι στο positive enrgy trend.. Να μπορείς να ζεις δίνοντας αγκαλιές και βάφοντας παγκάκια. Επίσης και μέχρι μια ηλικία δεν βλάπτει αύτη η ιδεολογια αρκεί να μην συνδεέται και με άλλες χίππικες συνήθεις τυπου μαριαχουανα.. Εκεί μέτα μιλάμε για κοινωνικό και ψυχολογικό προβλημα κάθως γίνεσαι αυτό που θέλουν και αυτό που βολεύει… Όσο για τον ρεαλισμό και για το αν ζούμε σε ένα σκατόκοσμο είναι η άλλη πλεύρα του νομισματος που έχεις όμως το δικαίωμα να επιλέξεις πόσο κομμάτι του είσαι ή αν μπορείς να αντισταθείς και να χαράξεις δικό σου δρόμο. Η αλήθεια βρίσκεται (σχεδόν πάντα) κάπου στη μέση. Ας μην είμαστε λοιπόν δογματικοί ή απόλυτοι. peace XD

  • Το κείμενο δυστυχώς, παρότι πραγματεύεται μία πολύ ενδιαφέρουσα οπτική πάνω στη σημερινή ιδεολογία, αναλώνεται εν τέλει σε έναν άγονο μονόλογο ακραίου πεσιμισμού, που ουδεμία σχέση έχει με το περιβόητο μέτρο το οποίο φαινομενικά αναδεικνύει.

    Η αγάπη και η αισιοδοξία, τόσο ως έννοιες, όσο και ως νοητικές και πνευματικές διεργασίες, έχουν τη φύση του αυτοσκοπού ― δεν χρειάζεται να είσαι αισιόδοξος για κάποιο συγκεκριμένο λόγο, καθώς η αισιοδοξία από μόνη της λειτουργεί ευεργετικά σε όλες τις πτυχές της ζωής μας. Η αισιοδοξία δεν είναι απλώς ένα μέσο, αλλά και ένας στόχος.

    Ακόμη, το να συσχετίζουμε τη συνειδητή τάση προς τη χαρά, με την παντελή έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα, είναι επίσης λάθος. Το να επικεντρώνεσαι συνειδητά στις ευκαιρίες και το δυναμικό μίας συνθήκης δεν είναι υπεκφυγή από τον «καθαρό» και «πραγματικό» ρεαλισμό, αλλά μία απολύτως ώριμη ψυχολογική αντίδραση και στάση ζωής.

    Απόλυτο «μέτρο» και απόλυτος «ρεαλισμός» δεν υπάρχουν, ενώ παρόμοιοι όροι συνήθως χρησιμοποιούνται ―δυστυχώς― από οπαδούς του πεσιμισμού, που σε τελική ανάλυση δεν προτείνουν τίποτα διαφορετικό απέναντι στη ρομποτική καλοσύνη και αισιοδοξία, την οποία ευστόχως εντοπίζουν, και που όντως υπάρχει.

    Αισιόδοξοι ωφέλιμο θα είναι όλοι, όμως σε συνειδητό επίπεδο· να επιτρέπουν αυτή τη συνθήκη να διαμορφώνεται μέσα τους, με πλήρη αντίληψη των ευεργετικών της στοιχείων, και απολαμβάνοντας άμεσα τους καρπούς της. Διαφορετικά, θα κρατάνε απλώς ένα κενό προσωπείο, που περισσότερα προβλήματα θα δημιουργεί, παρά θα λύνει, καθώς το άτομο θα επενδύει σε σχέδια ή όνειρα που επ’ ουδενί δεν έχουν χειροπιαστό ψυχικό υπόβαθρο.

    Και ποια η πιο ξεκάθαρη διαφορά ανάμεσα στη συνειδητή και τη μη-συνειδητή αισιοδοξία; Μα, φυσικά, οι πράξεις και οι στάσεις όταν κανείς τη χρειαστεί. 🙂

    • Άκης Κωνσταντίνου

      Καθόλου πεσιμισμός αγαπητέ. Το να λες ηλίθιο το μαρκετάρισμα της θετικής ενέργειας ως πρόσχημα για κατανάλωση και η ώθηση του κόσμου στο στρουθοκαμηλισμό από την σόουμπιζ δεν είναι πεσιμισμός. Είναι άποψη και μάλιστα σωστή κατά την δική μου ταπεινή γνώμη. Και για να στο πω αλλιώς, βίαιος τύπος δεν είμαι αλλά όταν παίζει ανεργία, φτώχεια κλπ και βλέπω τον Γεωργαντά να μου μιλάει για θετική ενέργεια μαζί με την Ντέμυ και τον άλλο το βλογιοκομμένο τον Μύρωνα Στρατή ε μου έρχεται να του βουλώσω καλά και καλά το μάτι. Γιατί αυτό είναι που δημιουργεί εκείνες τις στρατιές χλιδάνεργων κλαρίνων που βγαίνουν με χαρτζιλίκι και αράζουν με φραπεδιά και αγάπη μόνο αντί να αναλογιστούν τη θέση τους στη κοινωνία και τα προβλήματα τους.